September-blabla

Een maandelijks iets.
Iets met de highlights van de afgelopen maand.
En/of lows ook vaneigenst.
Een terugblik.
Ik flikker daar dan nog wat Instagram-waardige foto’s bij en iedereen is weer mee.
Ver weg en dichtbij.
En ikzelf ook.
Om achteraf nog eens op terug te kijken.
Naar mijn virtueel dagboek.

Dusssss… wat bracht de maand september zoal?

Amai, als ik door mijn foto’s ga heb ik precies het gevoel alsof die eerste september 4 maand geleden was. September leek precies een eeuwigheid te duren.
Of ben ik de enige? Kan natuurlijk ook weer…

Die eerste september stond natuurlijk volledig in het teken van de eerste schooldag. Na wat? Een half jaar congé ofzo? Nog nooit zo hard content geweest dat het 1 september was als dit jaar.
Totdat die koter een uur weg was that is… want dan had deze moeder het alweer moeilijk.
Het was dan ook nogal ne speciale eerste schooldag, los van heel die Corona-zever dan. Zoonlief startte namelijk zijn 2de middelbaar in een nieuwe school. Na een hele historie van gepest en een school die er geen hol aan deed (behalve dan het gretig en zo rap mogelijk in de doofpot moffelen want imago, imago, IMAGO MENSEN!) was 1 september voor een volledig nieuwe start.
Kind nerveus.
Moeder nerveus.
Topdag.

Uiteindelijk bleek het effectief een topdag te zijn, want zelfs op die eerste schooldag werd al duidelijk dat we de goede keuze hadden gemaakt.
We vierden het met een lunch in de stad en bekomen van alle stresskes.
Kind van z’n moeder, zegt.

Eerste schooldag - mrscurly.be

De eerste schoolweek kabbelde vrij rustig voorbij en om te vieren dat we niet alleen heel die Corona-periode (de eerste *eyeroll*) hebben overleefd èn de eerste schoolweek, duwden we ons hele hebben en houden èn de koters en honden in De Freddy en hobbelden richting het meer van Butgenbach voor een weekend los door het bos, in en op het water, niks dan natuur, elkaar en ontspanning.

Meer van Butgenbach - mrscurly.be

Iets dat we zoveel mogelijk probeerden in te voeren. Ontspanning. In al zijn mogelijke vormen.
Want dat dat hier hard nodig is.
Zo lunchte ik er een eind op weg met bestie E., ontsnapten Husband en ik al eens een middagje naar de stad voor wat geshop onder ons twee (en kwamen met 0 de botten – letterlijk – terug naar huis), wandelden we ki-lo-meters bij elkaar (want van lopen komt niet veel meer in huis de laatste tijd. Ja, er scheelt dus vanalles met mij. Overduidelijk.), startten we terug met de hondenschool nadat die maanden heeft stil gelegen wegens Corona/geen tijd/geen flauw idee meer hoe of wat we nu ook alweer just moesten doen met al die Corona-regels-wie-weet-da-nu-nog-jong en picknickten we.
Veel.
Tijdens het wandelen, na de zondagse hondenschool, op woensdagmiddag met Zoonlief in een park in de stad, …
Want er is niks zo romantisch en gezellig als met uw kont op een vochtige ondergrond gaan zitten, gras tot tussen uw boterhammen te vinden en de mieren uw salade en fruit zien opvreten.

Wandelen en picknicken - mrscurly.be

Wandelen - mrscurly.be

Naast dat ik krampachtig probeerde vast te houden aan gezelligheid, comfiness (ja, da’s een woord), het vertrouwde en bekende en alles wat me ook maar enigszins een goed gevoel geeft, was er ook ruimte voor nieuwe dingen.

Oh mijn god, veeg me samen, ik deed nieuwe dingen.
Mensen die me kennen, weten dat ik niet als de beste omga met zulke zaken, en dan vooral in deze fase in mijn leven niet.
Maar deze nieuwe dingen gaven me zowaar energie. Waar tegenwoordig het gros van alles mijn energielevel naar -2596523323 brengt, lieten deze zaken me toch lichtjes borrelen (en ne keer nie van collère).

Ik vond terug mijn weg naar psychologische hulp, want na 2 jaar van gesukkel en denken dat ik het wel zelf allemaal zal kunnen fixen ben ik eindelijk gaan inzien ‘there are some things that even I can’t fix’.
Het inzien deed pijn, want ik heb ooit gezworen nooit meer in deze positie te zitten, en tegelijkertijd gaf het me hoop en rust.
Er is hulp.
Ik krijg ze.
Er is hoop.
This too shall pass.
En het is het moedigste dat een mens kan doen.

Altijd minstens ne middag bekomen na de therapiesessies…

En ik vond ook terug mijn weg naar school.
Na heel veel introspectie (ja, dat is ook een woord. Een echt zelfs), denken, praten, … merkte ik dat ik toch heel hard dat stukje creativiteit miste in mijn leven. Iets dat ik altijd heb gehad, in allerlei vormen, maar door alles wat er speelde en de DierenNanny was dat naar de achtergrond geduwd. Tot zelfs helemaal verdwenen.
En het werd me al snel duidelijk dat dat voor iemand als mij niet doenbaar is.

Het werd me ook al snel duidelijk wat het juist moest worden. Iets dat al jaren in mijn hoofd speelt, maar er nog nooit van is gekomen: fotografie.
Nu zit dedeze hier dus iedere maandagavond braafjes (haha) terug aan de schoolbanken om eindelijk eens deftig te leren doen wat ze het liefste doet: mooie (en dan vooral technisch correcte) plaatjes maken.
Heb ik mijn fancy shmancy fototoestel al een jaar of 8?
Ja.
Kende ik er meer dan 1 knoppeke van?
Neen.
Dat daar dus verandering in gaat komen. Da’s nu al, na nog maar enkele lessen. En dat ik mij keihard uitleef met ‘mijnen kodak’.
Be prepared dus op nen overload aan foto’s op den gram en waarschijnlijk hier ook en al, hè.
I’m not even sorry.

fotografieles - mrscurly.be

We sloten de maand af met mijn 37ste verjaardag (eikes, ouder worden) vieren en er een weekendje op uit trekken met Husband en De Meisjes.

Verjaardag - mrscurly.be

Mijn verjaardag gevierd zoals ik het wou: vooral koffie slurpen, cadeautjes kopen en foto’s nemen…

Een bewogen maand (van de zovele).
Met veel veranderingen.
Emoties die van de ene naar de andere kant schieten.
Maar we sloten hem af zoals we wilden en alleen wij het kunnen: ons goesting doend in onze happy place De Freddy.

Eupen - mrscurly.be

xo,

Anneke


 

1 Reactie

  1. oktober 6, 2020 / 8:35 am

    Je hebt gelijk, het is de dapperste keuze om hulp te zoeken en ik heb dat zelf ook moeten ondervinden. We kunnen dingen nu eenmaal niet altijd alleen aan.
    Goed van je en ik hoop ook van harte dat het je goed zal doen (ongetwijfeld!) want niets is zo belangrijk als je psyche.. als die niet goed meewerkt, dan werkt de rest ook niet mee.
    Nog gefeliciteerd met je verjaardag 🙂
    Ik geniet van je prachtige foto’s, nu al hahahahaha dat wordt nog mooier blijkbaar.
    Die natuur waar jij je zo vaak in bevindt ga ik ook eens opzoeken want het ziet er echt zo ontspannend en mooi uit..

    xxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: