Terugblik op 2019

Ondertussen zijn we al 8 maart en heb ik nog steeds geen terugblikske op het vorige jaar online gezwierd.
Ik heb ook nog steeds niet geleerd om er een gewoonte van te maken om ‘2020’ in plaats van ‘2019’ te schrijven en gok dan ook dat ik tot ergens in mei continu mijnen Tipp-Ex-roller in de aanslag zal mogen hebben. *flashbacks naar mijn schooljaren*
Dat dit blogske dan ook een zaligheid is voor mij, want ik mag 2019 maal duusd schrijven als ik wil, want het gaat over niks anders dan vorig jaar.
En zijn hoogtepunten.

Dat vorige jaar ging kamperend van start in januari, want Husband, Chanel en ikzelf muisden er met de feestdagen eventjes tussenuit en vierden Nieuwjaar in de camper.
Met leftover spaghetti, scrabble en cornetto-ijsjes.
2019 kon niet beter beginnen 🙂

Meest memorabele - dec. - mrscurly.be (1)

Niet veel later schakelden we een versnelling hoger en vierden we de start van het nieuwe jaar niet met ons drietjes, maar met meer dan 30 mensen. Tijdens een familieweekend met The Inlaws.
Geen exact aantal, neen. Ik ben al lang geleden gestopt met tellen.
Er werd gegeten, gesnoept (ziet ge mijn schoonmoeder, dan ziet ge een doos – of 15 – spekken), bijgepraat, gelachen, …
Ge weet wel, family stuff.
De goeie stuff.
Zonder den boel.

Januari sloten Husband en ik af met een rookstop.
*krekels* *naald horen vallen* *kinnebakken tegen de grond*
Yep, goed gelezen, beste mensjes, dedeze hier pafte er, tot een jaar geleden, een paar per dag weg.
Neen, dat lieg ik. Geen ‘paar’. ’t Waren er meer, maar soit…
Dat ik dus regelmatig naar buiten sloop om zo’n stinkend spel op te roken. Eikes, zegt.
En dat voor iemand die 3 marathons heeft gelopen, zo fel met gezonde voeding en een gezonde levensstijl bezig is.

Dus, raap nu maar ulderen kin van de grond. Ik ben al meer dan een jaar rookvrij en ben ook van plan dat zo te houden.
Moving on….

In februari tuften we terug rond met De Freddy.
We trokken naar Boulogne-sur-Mer voor een weekendje uitwaaien en alles-mag-niets-moet.
Buiten wandelen, lummelen, lezen, babbelen en eten deden we niet veel spectaculairs.
Exact hoe ik het graag heb.

weekoverzicht #124 - ma. 3 - mrscurly.be

In maart mochten we feesten. Zoonlief werd dan 12 jaar.
Terwijl ik dit schrijf besef ik dat dat kind van mij binnen een 10-tal dagen alweer 13 wordt.
Alez jong.
Mag ik daar efkes niet goed van zijn? *gaat in een hoekske gaan janken gelijk een klein kind*

weekoverzicht 130 - zo. 2 - mrscurly.be

Amper een maand later, in april dus (voor dedie die geen kalender hebben), was het dan de beurt aan Stiefzoonlief. Die mocht 13 kaarsjes uitblazen.
Het idee dat ik hier 3 van die tieners/pubers in huis heb rondlopen die mij niet meer nodig hebben om hun kont af te vegen (meestal toch) is beyond me.

In 2019 werden er geen marathons gelopen. Het was nochtans de bedoeling, maar life got in the way enzo.
Wel liepen we de halve marathon Damme-Brugge-Damme.
En hoe! De tijd die ik had vooropgesteld, liep ik netjes uit: 1u 43m 25s.
Want just is just.

weekoverzicht 135 - uitg. afb. - mrscurly.be

Zulke prestaties moeten beloond worden… Of dat vinden wij dan toch. En als dat geen reden is, vinden we wel een andere.
Zoals Stiefzoonliefs niet-plechtige-communie-feest.
Bear with me… Die koters van ons mogen zelf kiezen of ze al dan niet hun Plechtige Communie doen, want dat ze al oud genoeg zijn om te weten wat het geloof en alles wat daarbij komt kijken inhoudt. En dus ook of ze al dan niet geloven.
Wat ze dus niet doen (behalve dan het geloof van de Playstation en TikTok aanhangen *eyeroll*).
Het logische gevolg daarvan is dat ze er dan ook voor kiezen hun Plechtige Communie niet te doen.
Ons logische gevolg (van Husband en mezelf) is dan weer dat het geld dat we normaal gezien aan een belachelijk overpriced feest zouden uitgeven, gebruiken om er op uit te trekken met said koters. En doen wat zij willen doen (ik weet zo hard dat dit me ooit nog eens zuur gaat opbreken).
In de paasvakantie trokken wij er dus tussenuit met De Freddy en de koters voor een midweek aan kajakken, hiken, filmkes kijken, spellekes spelen, restaurantbezoekskes (want voor mij is ’t ook congé, hè, zeg), hoogteparcours (ik heb, I kid you not, bekan kaka in mijn broek gedaan van schrik) en nog van zulke dingen.
Koters die hun Plechtige Communie niet willen doen zijn eigenlijk wel zwaar de max.

weekoverzicht #134 - woe. 2 - mrscurly.be

Nog geen maand later lieten we onze beentjes terug goed werken tijdens de Great Breweries Marathon.
Op 12 mei liep ik die 25 km uit in 2 uurtjes en 6 minuten.
Net als bij Damme-Brugge-Damme, exact hoe ik het voor ogen had gehad.
Het werd tevens een oefenwedstrijdje om te zien of ik zo’n strak tempo lange tijd kan uithouden. Want dat er op mijn verjaardag in september een spannende marathon stond te wachten.

weekoverzicht 136 - uitg. afb. - mrscurly.be

Niet alleen sportprestaties en niet-plechtige-communie-feestjes werden er gevierd, maar ook het feit dat Husband het al 8 jaar als mijn officiële wederhelft uithoudt met mij.
Of ik met hem.
Wie gaat da zeggen, jong.
We vierden dus onze 8ste huwelijksverjaardag 😉

Juni was voor zoveel mogelijk ontsnappen aan alles en quality time met Le Husband. De koters puberden lustig verder, Husband’s werk zorgde ervoor dat hij meer niet dan wel in het land was en mijn emotionele toestand na een rollercoaster jaar was ook maar dadde.
Het zorgde ervoor dat we al eens holderdebolder De Freddy vulden met eten en kleren en gewoon vertrokken.

We tuften naar Westkapelle en twee weken later naar Kamperland voor een weekendje ontspanning en ontsnappen.
De zon zien opkomen en ondergaan. Niks dan natuur en ontspanning. In stilte. Zonder externe prikkels en gedoe.
Dat. Alleen maar dat.
En ik ben een gelukkig mens.

weekoverzicht 140 - uitg.afb. - mrscurly.be

weekoverzicht 142 - zo. 1 - mrscurly.be

Juli was me-mo-ra-bel. Het land dat al zo lang on top of my travel-wishlist stond, kon eindelijk afgevinkt worden. Noorwegen.
Het schooljaar was nog niet goed en wel gedaan of we hadden De Freddy al volledig ingeladen, duwden de koters en BigButt-Chanel in da spel en reden tot in het noorden.
Iets meer dan twee weken rondtrekken doorheen Noorwegen… het was alles wat ik ervan had verwacht. En nog veel meer dan dat.
Heb ik er mijn hart verloren? Ge hebt geen idee. Dat mijn woordenschat zelfs niet zo uitgebreid is om het jullie uit te leggen.
Dat die Noren dus nog meer van dit geweld gaan zien, zeg ik u.

(Blogs over onze roadtrip doorheen Noorwegen vind je hier: Part 1, Part 2 en Tips & facts.)

Gudvangen kajakken 1 - mrscurly.be

Tijdens onze reis doorheen Noorwegen kregen we ook nog eens geweldig goed nieuws, want onze Miss Scarlet-Poppy was juist geboren.
Op dat moment hadden we eigenlijk nog geen flauw idee dat we enkele weken later überhaupt met een nieuwe aanwinst voor ons gezin naar huis zouden rijden, maar dat berichtje in juli liet ons weten dat de fokker alsnog een meisje voor ons had.
En wat voor één…

Augustus werd een maand die voor vele zaken memorabel zal blijven voor mij.
Ondertussen weet bijna iedereen wel al dat ik buiten Mrs. Curly nog een ander alter ego heb, en dat dat De DierenNanny is. Wel, de ècht concrete plannen daarvoor werden in die maand gemaakt.
Boekhoud-shizzle werd bekeken, een business plan werd opgemaakt, ideeën opgedaan en contacten gelegd voor een logo, de creatieve kant van de zaak werd uitgewerkt, er werd gebrainstormd over vanalles en nog wat, …

Ergens tussen dat gebrainstorm viel het me op dat het lopen me zwaarder en zwaarder begon te vallen. Het continu moeten opvolgen van een strak stramien qua trainingen begon door te wegen.
Fysiek begon ik te merken wat mijn hoofd al langer wist en duidelijk wou maken.
Het was op.
’t Vat was af.
Alles wat al meer dan een jaar op me was afgekomen, was er nog steeds, en de last (of dat voelde toch zo op dat moment) van te moeten/willen voldoen aan een vooropgesteld schema’tje en doel was er teveel aan.
Die marathon op mijn verjaardag in september werd geannuleerd.
Easy as that.
Waar ik zoveel jaren naar had uitgekeken, Berlijn, werd niks meer dan een burden.
En van zodra Husband en ik de beslissing namen om alles stop te zetten, voelde ik een opluchting en verlichting die ik al lang niet meer had gevoeld. Eindelijk meer tijd voor andere zaken.
Zoals mezelf…

We trakteerden onszelf op een weekje naar de Duitse Alpen.
Waar er, inderdaad, niet werd gelopen.
Maar des te meer gewoon ons goesting gedaan waar we op dàt moment goesting in hadden.

Zugspitze - mrscurly.be

Bij thuiskomst flikkerden we alles asap in de wasmachine, onszelf bekan inclusief, en reden richting de fokker, want Miss Scarlet-Poppy kwam naar huis.
Het was de start van enkele zware weken (jawel, een pup is bijna net hetzelfde als ne baby), maar oh zo hard waard.

1 maand Poppy - 26 sept.

September was voor vanalles nieuw en eerst. Zoonlief startte in het 1ste middelbaar, De Meisjes (Chanel en Poppy that is) startten in de hondenschool en de koters en ikzelf mochten eens meevliegen met Husband in zijn vliegmachine.
Dat we september ferm onder de indruk gestart hebben.
Ja, Husband, ook voor uw vliegkunsten.

weekoverzicht 149 - woe. 3 - mrscurly.be

Ik vierde mijn 36ste verjaardag, liet het allemaal wat aan me voorbijgaan en in plaats dat ik het al hardlopend tijdens de Marathon van Berlijn vierde, vierde ik het al meezingend met Cher in het Sportpaleis.
Had ik de juiste keuze gemaakt door alles te annuleren? 100% dikke, vette YES.

Oktober vierde Stiefdochterlief dan weer haar verjaardag met de magische kaap van 16 jaar.
Dat we oud worden, zeg ik u.
Maar kijk, (nog) geen tienerzwangerschappen, drugsgebruik, ze jaagt er gene pak sigaretten per dag door of komt niet ieder weekend met een stuk in haar botten naar huis, haar schoolresultaten blijven op het niveau ‘strever’ (en dit zeg ik met de meest positieve ondertoon everrrrrr) en het blijft een geweldig leutig kind. I call it a winner.

Mijn resultaten waren ook van het niveau ‘strever’, want in oktober deed ik mijn examen voor ‘begeleider van therapiedieren’, wat de kers op de taart na maandenlang blokken bleek te zijn.
100/100.
Geen typfout.
Neenee.
Deed ik.
Tussen de soep en de patatten. En ge moogt dat letterlijk nemen.

Vieren, zeg ik. Wat we deden met een midweekje op de Waddeneilanden.
We deden waar we goed in zijn: zo goed als niks anders dan wildkamperen, genieten van de natuur en elkaar en uitrusten.

In november was het dan van dadde. Dat waar ik al zo lang mee in mijn hoofd zat en al maandenlang naartoe aan het werken was, ging live.
Althans, op het wereldwijde web dan toch. Het echte (betalende) werk moest wachten tot 1 januari.
De website werd online gezwierd en De DierenNanny en haar beestenboel doet ook van sociaal zijn op sociale media als FB en IG.
Geweldig spannend vond ik dat.
En oh zo trots was ik.
Nog altijd.

En het jaar (in december dus) sloten we af met het positieve inzien van deliberaties. Ge kunt dat zien als ‘godverdomme, die gasten hebben nóg een week extra congé ofwa?! Wa moeten we nu gaan doen en plannen en blablabla?!’ (want ik kan me voorstellen dat, als ge met 2 full time buitenshuis werkt die middelbare scholen het er u verdomme niet makkelijker op maken tegenwoordig) of ge kunt dat zien als ‘bon, dan gaan we nu een paar dagen weg met de gasten ipv tijdens de vakantie…’
Wat we dus overduidelijk deden.
Tijdens said deliberaties trokken we met ons zevenen (De Meisjes incluis) richting de Ardennen voor wat quality time met elkaar.
Dat het met een bang hartje was in het begin, want tieners/pubers zijn niet de gemakkelijkste. En al zeker de onze niet. En al zeker niet het afgelopen jaar.
Maar het werden geweldig leutige en gezellige dagen.
Waar ik overdreven hard van heb genoten.

Heb ik ze serieus omgekocht om deze foto te kunnen nemen? Ja. En ‘k ben d’er nie beschaamd in ook.

En omdat ik dat gevoel zo lang mogelijk wou vasthouden, sleepte ik Husband en De Meisjes de week erna mee richting Bernkastel en het Zwarte Woud waar we Kerstmis vierden en een kleine week rondtrokken en wildkampeerden.
Dat wat we het liefste doen…

Het nieuwe jaar zetten we in met een baby knuffelen van een ‘oud’ schoolvriendinnetje van mij (van in den tijd dat ik nog geen grijs haar had en ik nog niet moest vrezen voor de effecten van de zwaartekracht op mijn lijf) en aftellen naar middernacht met La Mamma, Broerlief, Schoonzusje en de koters.

Serieuze vijgen na Pasen (want ’t is bekan Pasen), maar nog steeds, een welgemeende ‘Cheers!’ en ‘op een goed 2020, hè, gasten!’.

XO,

Anneke


 

1 Reactie

  1. Astrid
    maart 13, 2020 / 10:10 am

    Leuk weer iets van je te lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: