Vandaag word ik 37

Vandaag word ik 37.
*Hiep hiep hoera*

Vandaag zit ik ook in een burn-outslashdepressie.
*Hiep hiep focking hoera*
Want ik combineer nogal graag zaken, ziet ge.
Ik ben niet van het halvelingse werk.
Zelfs niet in mijn gestoordheid.

Of zoals mijn arts het zo liederlijk verwoordde: ‘Complete uitputting. Ne burn-out. Met depressieve neigingen. Het is maar een kwestie van dat laatste duwke en ge ligt in de afgrond.’
Echt, print het uit.
Quote van de dag enzo.

Het zijn woorden die ik dacht nooit (meer) te hoeven horen of uit te spreken.
Al zeker niet toen ik rond mijn 20ste levensjaar de deur van mijn toenmalige psychiater voor de laatste keer achter me toetrok en aan mezelf zwoer ‘nooit nemeer. Godverdomme, nooit nemeer gade gij nog uit zo ne put moeten kruipen.’
En toen ik op dat moment vooruitkeek naar de toekomst en mezelf rond mijn 37ste levensjaar inbeeldde was het alleszins niet met een burn-outslashdepressie.
Verre van.

Maar kijk… fast forward naar mijn 37ste levensjaar (‘voor de 10de keer 27’ is ook goe) en here I friggin’ am again.
De voorbije 2 jaar waren blijkbaar zwaarder dan aanvankelijk gedacht.
De onverwerkte zaken uit het verleden dichter bij de oppervlakte en meer diepgeworteld dan verwacht.
De veranderingen in ons leven zwaarder om dragen dan gehoopt.

Het zorgt er allemaal voor dat ik op mijn 37ste verjaardag terug te kampen heb met zaken, gevoelens en angsten waar ik geen blijf meer mee weet.
Mensenlief, ik ben al tot-op-de-rand-van-wanhoop-met-snot-tot-op-Husband-en-het-keukenraam-en-kapot-gesmeten-glazen bang, boos, triest, … geweest.
Ik.
Het mens die altijd bij iedereen alle zaken probeerde op te lossen en iedereens angsten probeerde weg te nemen.
De persoon wiens leuze altijd ‘alles komt altijd goed, kan nie anders’ was, heeft nu geen flauw idee meer hoe alles op te lossen voor zichzelf.
Of haar eigen angsten weg te nemen.
Om de storm in haar hoofd te doen liggen.
De wirwar van krabbels van gedachten en gevoelens waar ikzelf geen begin en geen eind meer aan vind. Die ik niet meer uit de knoop gehaald krijg.
Rust terugvinden.
Want oh. mijn. god. ik ben moe.
En geen enkele hoeveelheid slaap kan die vermoeidheid oplossen.

Ik heb mezelf een cadeautje gedaan voor mijn 37ste verjaardag.

Alez ja, ’t is te zeggen… enkele weken geleden heb ik het al uitgepakt. Want net als dat ik niet van het halvelingse werk ben, ben  ik ook niet van wachten met cadeautjes.
Hulp.
Waar ik vroeger dacht dat ik zwak was als ik dingen niet op mijn eentje kon tackelen, besef ik nu maar al te goed dat het één van de moedigste dingen is die een mens kan doen: hulp vragen.
Of zoals ikzelf zo liederlijk zei tegen mijn arts: ‘Ik weiger godverdomme om op mijn 37ste terug te staan waar ik zoveel jaren geleden stond. Ik heb het gezworen’.

Ik breek geen beloftes.
Ook niet die aan mezelf.
Sinds enkele weken ben ik dus terug in therapie.
Ik weet nu al zeker dat het mijn biografie (waar ge allemaal op zit te wachten, geef maar toe) zal ingaan als ‘de schoonste cadeau die ik mezelf ooit gaf’.
En ik kan alleen maar zeggen, als ge ook nog maar enigszins denkt dat ge het voor uzelf niet meer kunt oplossen, geef uzelf dan ook zo ne ‘schoonste cadeau dat er is’.
Nog maar 2 sessies achter de rug en ik kijk nu al uit naar de volgende. Zotjes (pun intended)… ‘uitkijken’.
Ge hebt er dus wat aan.
Mijn psychologe waarschijnlijk nietmendalle. Nadat ik en al mijn issues gepasseerd zijn zal het mens waarschijnlijk zelf psychologische bijstand nodig hebben.

“Sometimes I feel I haven’t achieved much”, said the boy.
“You’ve got up and carried on which is brave and magnificent”, said the horse. ~ Charlie Mackesy

Vandaag word ik 37.
Het gaat duidelijk niet zo goed met mij.
Maar ik ben ook vastberaden om mijn angsten te tackelen.
Mijn rust terug te vinden.
De storm in mijn hoofd en hart te doen liggen.
De wirwar van krabbels te ontkopen.
Ik ben in therapie.
En meer dan ooit vastberaden om te gaan voor mij en alles waar ik voor sta.
Zonder schaamte.
Zonder trilling in mijn stem.
Sterk.
Eerlijk en recht uit mijn hart.

Well, happy birthday to me.

xo,

Anneke


Ik heb geen bereik van tienduizenden volgers via mijn ietsiebietsie-ieniemieniepolkadotbikini… euh… blogske, maar blijkbaar zijn er toch mensen die mij leutig genoeg vinden om te volgen (amai, edde g’ulder dikke pech nu). On the off chance dat er ook maar 1 iemand tussen mijn lezers zit die met iets te kampen heeft dat ook maar enigszins lijkt op wat ik doormaak, dendezen is voor u (naast dat het ook therapeutisch werkt voor mijn eigen zieke geest natuurlijk. Haha).
Ge zijt niet alleen. Tuurlijk nie, want kijk, die zotte doos van Mrs. Curly die altijd leute heeft en niks anders doet dan lollen tappen en blabla heeft het ook. Komt da tegen.
En ge verdient meer dan ooit hulp.
Het is het moedigste dat ge ooit gaat kunnen doen.
En ge moet u voor niks schamen. 
Als ge uw been breekt gaat ge naar de dokter en geen kat die een raar gezicht trekt als ge zegt ‘ik heb mijn been gebroken’. Integendeel, ze willen allemaal hunne naam op uw gips zetten. Ik teken er zelfs nog ne piemel bij.
Dus als uwe geest gebroken is, gaat ge ook naar de dokter en gaat ge da ook (laten) fixen. En o wee als er iemand een raar gezicht durft te trekken.

#breakthetaboo


 

5 Reacties

  1. Carmen
    september 29, 2020 / 9:10 am

    Hey Anneke,
    Ik ben geen grote reageerder, maar deze komt binnen.
    Eerst en vooral: een gelukkige verjaardag! De stap naar hulp zal inderdaad je beste beslissing Voor en je mooiste cadeau ooit zijn aan jezelf. Ik spreek uit ervaring. Ik was juist ‘jammergenoeg’ aan het typen, maar eigenlijk heeft mijn burn out mij doen groeien, mij mezelf betreurden kennen, mij helderdere beslissingen doen nemen. Ik heb hem aangepakt in 2019 en anderhalf jaar later ben ik nog bezig met balans houden, groeien en allemaal onder het toeziend oog van mijn vertrouwenspersoon met helikopterzicht.
    Een groeiring meer op de boom, maar wat een prachtig deel van een gans bos!

    Lieve groetjes
    Carmen

  2. september 29, 2020 / 3:03 pm

    Van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Een gelukkig verjaardag, zoals ze bij jullie zeggen. En ik wens je veel kracht. Als heks (jaja) wens je iemand geen sterkte – want waarom zou je je sterk moeten houden – maar veel kracht. De kracht om uit die put te komen waar je zo snel in valt maar waar het zo verdomde lastig is om uit te kruipen. Blijf vooral hardlopen, want dat heeft mij er altijd doorheen geholpen. Even die endorfienen voelen en voelen dat je leeft en dat (misschien) ook dat niet vanzelf gaat.
    Vlinder onlangs geplaatst…Hé jongens….My Profile

  3. september 29, 2020 / 4:40 pm

    Hiep hiep hoera! xx Ik wens je een vegan taart voor je verjaardag!

  4. oktober 1, 2020 / 3:06 pm

    Hey Anneke! Allereerst wens ik je nog een fijn nieuw levensjaar. Allertweedest wil ik je ook veel licht en warmte wensen en energie en de kracht om uit je put te klimmen. Na mijn depressieve episode (zoals ik het noem) eind vorig jaar / begin dit jaar had ik aan mezelf ook gezegd dat het gedaan moest zijn. Ik werd zwanger en ik wou mentaal op een goei plek zijn tegen dat de baby kwam. Heel mijn zwangerschap doorgekomen en nu ik bevallen ben heb ik ook weer een klop gekregen. Dat zal ook nog wel wat met de hormonen te maken hebben maar om het snel op te vangen heb ik voor binnenkort ook een afspraak gepland bij een psychologe. Ik heb zowaar ook zin om er aan te beginnen.
    Irene onlangs geplaatst…ONZE BABY IS GEBOREN!My Profile

  5. Myriam Lewyllie
    oktober 4, 2020 / 12:34 pm

    Beste Anneke., ik wens je veel sterkte in deze moeilijke periode! En… Een gelukkige verjaardag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: