We survived the week(end)! – photo diary #131

Afgelopen week was oa. voor loopjes in de zon (please stay?!) en onder bloesembomen door, date night met Murphy erbij en geld buitensmijten *eet nog ne boterham mee choco*

Wat we nog allemaal deden, lees je in dit weekoverzichtje 🙂

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag begonnen we de week al redelijk gehaast. Alez, ’t is te zeggen… er stond een loopje met hellingenwerk op het programma om zo goed als direct erna richting de orthodontist te moeten met Zoonlief.
Ik rekende tijdens het lopen al uit dat ik no way in hell op tijd kon gedoucht en heel de bataklan zijn tegen het uur dat ik moest vertrekken met het kind.

Maar ik zou niet getrouwd zijn met Husband moest het niet de beste Husband ever zijn (meestal dan toch. Zoals maandag dus…) die het getjol naar de ortho op zich nam.
Zo hoefde ik niet met mijn stinkend lijf iedereen uit die wachtkamer weg te jagen en mijn zoon een trauma te bezorgen dat hem waarschijnlijk ooit bij een therapeut doet belanden (Who am I kidding?! Met een moeder als ik belandt het kind sowieso ergens in groepstherapie).

… En kon ik een ontspannen loopje van 10 kilometertjes ‘den berg’ op doen.
Met den Husband naast mij natuurlijk (dienen heeft welgeteld 5 minuten nodig om èn lijf èn haar te wassen èn in kleren te springen èn in den otto te zitten).
Met de zon op onzen kop.
Genieten maal duust dus. Wat ook te zien was in de samenvatting van het loopje achteraf… sneller tempo èn lagere hartslag. Dat die heuveltrainingskes goed hun werk doen.

weekoverzicht 131 - ma. - mrscurly.be

De rest van de dag was gevuld met yoga, wasjes draaien en administratie wegwerken.
En het nieuws dat Zoonlief nog een hele behandeling voor de boeg heeft om het allemaal recht te trekken in zijn mond. Arm kind.
En armen portemonnee. Dat ook.

’s Avonds fixte ik een diner met de leftovers van de brunch van zondag, duwde desserts in de studerende koters en deed een schietgebedje voor de rest van de week.
Examenstress, zeg maar…

Dinsdag mocht ik onze huisarts nog eens vereren met een bezoekje. Niks erg, zenne (voor al die bezorgde lezertjes hier. Ik weet dat jullie keihard met mij inzitten en al. Hahahaha! Neeje.), gewoon een mama-bezoekje. Ge kent dat wel: voor de koters sta je sneller dan het licht in die praktijk… voor jezelf wacht je tot je een lijst hebt langer dan uw boodschappenlijstje voor den Colruyt.

Soit, ik werd gezond bevonden en kon met een gerust hart terug huiswaarts keren. Go, body!

Buiten de strijk, wat bloggen en rondhobbelen om studerende koters in de gaten te houden (en water en eten door hun strot te duwen, want die studenten leven dus serieus op lucht, hè) werd er geen hol meer gedaan die dag.
Dat heb je dan met huisartsen die geweldig goed in hun vak zijn: ge zit een uur achter ’t behang te kruipen in die wachtkamer iedere keer je gaat. Hence: de helft van uw dag is weg.

Oh, maar ik deed nog iets nuttig die dag: ik maakte mijn eigen deo.
Echt.
Waar.
Heel serieus zelfs. In 10 minuten goot ik het toestandje in een pot en ’s avonds kon ik het al aan de eerste test onderwerpen.
Met de wijze woorden ‘Als ge mij binnen een weekske tegenkomt en ‘k stink… dan is ’t mislukt.’

Niks van dat. Nu een week verder en ik heb, gene zever, nog nooit zo’n goede deo gehad. Zelfs een zweterige duurloop van 18km heeft hij doorstaan 😉

weekoverzicht 131 - di. - mrscurly.be

Woensdag mocht ik het nog eens gaan bewijzen op school.
Ik fietste richting de naailes en genoot van de zuurstof en de frisse lucht tijdens het nog wakker worden op de fiets.
Mijn jeanskleedje werd afgewerkt en ik begon aan een lang hippie-achtig kleed voor deze zomer. #sendhelp

Zo fier als ne gieter kwam ik ’s middags het huis ingewandeld met het ding, om het dan aan te doen en tot de conclusie te komen… dat mijn gat te dik is voor het ding.
Serieuuuuuuuus!

Niets van da, mijn gat is niet te dik (keigespierd ja!), dat kleedje is gewoon te smal gemaakt. Zal me leren om het niet toch eens een keertje extra te passen tijdens het maken.
Soit, ik besloot dan maar dat ik het asap ga inkorten en er een jeanshemd van ga maken.
Zet mijn dik gat extra in de verf en al.

Woensdagmiddagen zijn normaal gezien om efkes de stad in te trekken of om een wandeling te doen of gelijk wat van ontspanning, maar met die examens werd er vooral heel veel gestudeerd.
Chance’ke dat ik het niet meer hoef te doen, want wie zou anders dienen hof hier een beetje opknappen? Ik snoeide en verplante vanalles en sleepte Husband ook nog eens mee voor een intervalleke.

Het werd een sessie van 4 keer 5 minuten aan om en bij de 4:40/km met iedere keer 4 minuten rust tussenin. Om te eindigen met een totaal van 8.5km.
Ben ‘k trots op mezelf dat die intervals iedere keer beter en beter gaan? Vaneigenst.
Ben ‘k trots op den Husband omdat hij, ook al vreesde hij dat hij het tempo niet ging halen, het toch maar gewoon deed? g’Hebt geen idee. (Voila, Husband, ik ben eens lief geweest tegen u op de blog. Stopt nu mee zagen, hè.)

weekoverzicht 131 - woe. - mrscurly.be

Na thuiskomst maakte ik studentenfret klaar (althans, volgens onze studenten hier, want die zijn daar zot van): croque monsieur met een ei op.
Zij content en ik content.
Aja, ik moet daar geen uur voor in mijn keuken staan.

Donderdag was alle hens aan dek. BigButt-Chanel werd gewassen, het hele huis werd gepoetst (netjes rond studerende pubers want die GASTEN ZITTEN VERDOMME AL VAN TEN HALF ELVEN THUIS TIJDENS DE EXAMENS! Whaddafock?), ik deed krachttraining en yoga regelde nog wat zaken voor een aankomende leuke samenwerking *wink wink*.

Terwijl Zoonlief zich ’s avonds volledig liet gaan op het voetbalveld, deed ik dat in de keuken (want niks anders dan croque monsieurs eten is naar ’t schijnt niet verantwoord) en maakte mijn cajun pasta.
Extra pikant.
Zoals het moet.

weekoverzicht 131 - do. - mrscurly.be

Koffiepauze’kes met dit.
Dat is ne heleboel flikkerende lichtjes van herkenbaarheid die aanschieten in mijn hoofd…

Op vrijdag ben ik meestal in een relaxte mood. Buiten duurlopen, ons huisbeest (de hond Chanel, niet Husband) borstelen en zorgen dat de koters elkaar niet uitmoorden staat er niet echt iets op de agenda dat MOET afgevinkt worden.
Ik werd wakker met een ‘Yes! Ik ga vandaag mijnen (sinds kort) favorieten toer lopen!’.
Het werd alleen maar versterkt op het moment dat de rolluiken omhoog gingen, want de zon liet zich vollen bak zien.

Nadat we de koters richting school en examenstress (de oudste. De 2 jongens hebben gene stress what so ever. Zouden ze beter wel hebben, die twee… *eyeroll*) hadden gestuurd, trokken Husband en ik onze loopschoenen aan en liepen 18km onder een geweldig lentezonnetje.
En weeral zagen we vooruitgang.
Dat die lente ons serieus deugd doet, zeg!

weekoverzicht 131 - vrij. 2 - mrscurly.be

weekoverzicht 131 - vrij. - mrscurly.be

Na de lunch  nam ik afscheid van Husband (die zat een namiddagje in Venetië voor het werk) en de Stiefkoters en rolde ik mijn yoga mat uit.
Chanel’s coiffeur werd nog gefixt, er werd nog 10 ton was gedaan en dan hobbelde Zoonlief de deur weer door.

We hielden een kwebbeluurtje en praatten bij over de dag en over random weird stuff waar een ander niet aan denkt, maar wij dan weer wel, vooraleer hij werd opgepikt door zijn vader voor een weekendje.

Ik sloot mijn week af op de bank.
Met Temptation Island.
Husband was geweldig content dat hij op tijd thuis was om mee te kunnen kijken. Spreekt voor zich…

Zaterdag waren we al vroeg op trot. Terwijl Husband de wekelijkse boodschappen deed, deed ik opknapwerken aan mijn smoelwerk en niet veel later hobbelden we met ‘den Freddy’ richting Hasselt voor wat shopplezier.

… Voor nieuwe kussens voor in camper Freddy. Niet voor kleren of schoenen of zoiets dus (zou verdomme een pak goedkoper geweest zijn. Oh my god, zeg.).
Nope. Wel om de hele shizzle in onze camper te laten herstofferen.
Jeej!
Zo keihard aan het uitkijken naar het eindresultaat.
Nog harder dan naar een nieuw sjakos.

Na de lunch wilden we nog zoveel mogelijk zuurstof en zon binnen sleuren door de natuur in te trekken. Lente was in ’t land, mensen!
Voor ne dag of twee *eyeroll*
Het plan was eerst om naar de Japanse Tuin in Hasselt te gaan, maar dat plan ging niet door, want wij zijn zulke IDIOTEN DIE VANALLES PLANNEN EN DAN PAS OP ‘T INTERNET GAAN CHECKEN OF ‘T OPEN IS OF NIE. G$*£%#!
No worries, Vande Voorde *blaast in uwe papieren zak, gij autist*, want Husband kwam met het Park van Tervuren op de proppen. Nog geen 20 minuten van ons deur, maar er nog nooit geweest.
Het bleek een schande te zijn, want verdikke… da’s daar schoon.

We wandelden rond de vijvers, doorheen het bos, slurpten van cappuccino op het terras van het Spaans Huis en traumatiseerden BigButt-Chanel met een goede cardio-training. De luie trees.

weekoverzicht 131 - zat. 2 - mrscurly.be

weekoverzicht 131 - zat. 1 - mrscurly.be

weekoverzicht 131 - zat. - mrscurly.be

Foto 4: toch nog eten gevonden…

weekoverzicht 131 - zat. 4 - mrscurly.be

Volledig opgeladen en compleet zen reden we terug huiswaarts.
Met het idee om iets te gaan eten.

Hahahahaha! We kwamen 0.0 tegen onderweg van het Park richting huis, dus parkeerden we de wagen maar voor de deur en wandelden richting het frietkot om de hoek (want dat is ook uiteten. Voor ons marginalen dan.).
Waar er 542 wachtenden voor ons waren.

Dan maar den otto in en naar het volgende frietkot.
Gesloten.
Murphy, jongen!

Husband voelde mijn pms-bui al hangen en kwam met het idee van de Abdij van Vlierbeek. Top gedacht, zeg ik. Want rustig, niet ver van huis (Honger. Nu!) en ik moet er niet eerst nog een uur voor in mijn badkamer om 10 lagen shmink op mijn gezicht te leggen.

We installeerden ons aan een tafeltje, bestelden en konden ein-de-lijk beginnen aan een ontspannen date night.
Om nog geen half uur later te horen te krijgen dat hetgeen ik had besteld op was.
You.
Have.
Got.
To.
Be.
Kidding.
Me.

Maar kijk, ik veranderde niet in een alles en iedereen uitmoordend-pms-monster, maar bestelde flink iets anders, zag de fun van Murphy en zijn kak-wet in en genoot van de rest van de avond.
En het uiteindelijke vervanggerecht was fingerlicking good.

Date day/night werd afgesloten met movie night.
Waarvan we uiteindelijk overtuigd waren dat we de film al eens hadden gezien.
En er de vorige keer ook bij in slaap gevallen waren…
Spannende toestanden allemaal dus.

Zondag sliepen we uit.
Wat de grootste grap van de dag was, want zomeruur en we lagen uiteindelijk pas tegen 2 uur in ons bed ofzo. Ergens tegen 10 uur werden we wakker en kropen ons een weg naar de espressomachine en ontbijttafel.

Luier dan lui kwamen we op gang om pas na het middaguur onze pyjama in te ruilen voor kleren.
… en nog vollen bak in huishoudelijke/andere verantwoordelijkheden te vliegen waar we bekan geen tijd meer voor hadden wegens teveel zondags gelummel.

Onze Tour de Belgique ging in de namiddag van start met een tussenstop bij La Mamma en bij La Nonna’s huis.
Ik wandelde doorheen het huis en kwam terug in kamertjes waar ik eigenlijk al lang niet meer was geweest en besefte dat alles er in mijn herinnering veel groter uitzag.
Ik vertelde tegen Husband over vanalles en nog wat dat in mijn hoofd opkwam van vroeger en keek met een warm, en tegelijkertijd triest, hart rond.
Ik nam nog enkele oude foto’s van haar en mijn grootvader mee en keerde meer onder de indruk dan ik had verwacht terug huiswaarts.
Met Zoonlief op de achterbank.
En een Husband die voor de zoveelste keer bewees wat voor een steun de vent kan zijn (ge hebt dus toch een nut, Husband 😉 ) ♥

weekoverzicht 131 - zo. - mrscurly.be

Comfort food op zondag: frietkot-frieten en ne (veggie) Bicky burger.

XO,

Anneke

Blogs van de voorbije week:

2 Reacties

  1. april 2, 2019 / 6:05 am

    Het ‘recept’ voor dienen deo, daar ben ik wel in geïnteresseerd! Schrijft ge daar eens een post over?
    Ik herken mijzelf zooooo vaak in u… Ik ben ook zo’n half autistisch geval dat mega begint te flippen als haar plannen ne keer in duigen vallen. Soms denk ik: ik ben écht nie normaal… Maar als ik dan lees van anderen dat ze ook zo zijn (en het zijn er echt wel veel), dan denk ik: you go girl, goe bezig! 😀
    Zalig hé, als ge merkt dat uw loopjes alleen maar verbeteren door eerst maanden gefrustreerd te lopen aan diene fokking lage hartslag! Hier ook!

    • april 4, 2019 / 2:41 pm

      Ik ga da mee plezier ne keer uittypen op de blog voor u 😉 Is echt mega simpel en werkt fantastisch, diene deo!
      Idd! Die herkenbaarheid vind ik ook fantastisch. Want soms vraag ik mij oprecht af of ik nu de enige ben die zo doorslaat over zo’n dingen… Blijkbaar nie 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: