We survived the week(end)! – photo diary #136

Afgelopen week was oa. voor bakken quality time met Husband en BigButt-Chanel (en de eerste ernstige pogingen tot het wegwerken van die big butt) en de natuur intrekken, maar ook voor alles geven tijdens de Great Breweries Marathon.
Wat we nog allemaal deden, lees je hier 🙂

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag werden we een beetje gedesillusioneerd wakker. IG-volgertjes weten waarschijnlijk al waarover dit gaat…
Na enkele dagen in een vol (jeej!), maar ook geweldig luid en stressy (not so jeej…), huis werden we terug wakker in een stil en iets leger huis met maar één hond ipv twee honden.

We sleepten ons collectief naar de keuken en probeerden de week iet of wat op te starten.
Nadat de koters richting school waren vertrokken, reden Husband en ik richting de camper-garage om het lekkende raam te laten herstellen en nog wat aanpassingen te laten doen aan ‘den Freddy’.

Na thuiskomst trok ik mijn loopschoenen aan en terwijl ik alles van me afliep tijdens een 10km-loopje, deed Husband de boodschappen. Gotta love the man. Zomaar datgene doen waar ik een immense hekel aan heb. Al vindt hij dat bijlange niet zo erg, iets met proeverkes in de Colruyt enzo. De fretzak.

’s Middags was een belangrijk moment voor BigButt-Chanel, zij mocht namelijk op haar jaarlijkse controle bij de dierenarts.
Waar ze overigens ook iedere keer netjes wordt gewogen.
Om nu tot de conclusie te komen dat het beest WEERAL is bijgekomen.
Volgens mij gaat die stiekem mee naar de Colruyt voor al die proeverkes. *zucht*

Soit, het beest moet dus nog meer bewegen en nog minder snoepen. Al is dat nu al vrij strikt allemaal. Arm ding, zeg.

Na alle stress van de afgelopen dagen voor haar en ook nog eens het gedoe met die jaarlijkse inenting (en het horen dat haar kont te dik is), hielden we een tussenstop bij de plaatselijke dierenspeciaalzaak voor een nieuw kussen voor in de zetel voor haar en een nieuw harnas ipv een halsband (ook voor haar btw).
Past namelijk beter bij haar penske.
En omdat ze nu eenmaal een cadeautje verdiende.

weekoverzicht 136 - ma. - mrscurly.be

Foto 1: bij de dierenarts, still completely unaware van wat er boven haar hoofd hing…
Foto 2: ‘Why have you betrayed me, Human?!’

’s Avonds maakte ik iedereen content met een Mexicaanse ovenschotel.
Ook mezelf. Want da’s op 1, 2, 3 gefixt.
Win/win.

Dinsdag startte ik met quality/zen time met mezelf en met Chanel. Dat ik vind dat beestjes dat ook verdienen.
Ik sleepte haar mee het bos in en ging op ontdekking. Ondertussen ook nieuwe looproutes ontdekkend.

We wandelden iets meer dan een uur en genoten vollen bak van de stilte, het gekwetter van de vogels en de zon die zicht doorheen de bomen liet zien.
Geluksmomentjes zijn dit.

weekoverzicht 136 - di. - mrscurly.be weekoverzicht 136 - di. 1 - mrscurly.be

Na thuiskomst sleepte ik de strijkplank erbij en werkte voor zo goed als de rest van de dag aan de berg strijk.
Volgens mij kan ik wedijveren met de gemiddelde strijkcentrale momenteel… *eyeroll*

Maar kijk, ’s avonds had ik een chance’ke, want Husband was vroeg thuis van het werk en nam het koken eens van me over. Mag ook al eens 🙂

En terwijl hij nog richting het oudercontact van Stiefzoonlief trok, kropen de koters en ik gezellig samen op de bank…

Woensdag is dan weer voor naailes.
Terwijl ik me volop op mijn hippie-kleedje smeet, reed Husband half Vlaams-Brabant rond met Stiefzoonlief voor controles bij de orthodontist, orthopedist, een nieuwe fiets en de kapper, deed Stiefdochterlief van paardrijden en Zoonlief van scholen-voetbaltornooi.

Ergens in de late namiddag had ik nog het lumineuze plan om Chanel mee te nemen tijdens mijn rondje hardlopen. Een rondje van 5km met haar (want dat kan ze gerust. Ook al heeft ze een dikke reet), om haar dan thuis af te zetten en nog een ander rondje van 5 km op mijn eentje te doen.
Yep. Didn’t happen…

Het werd een rondje van 1.5 km waarna het beest een zitstaking hield, ik rechtsomkeer maakte met haar en de 1.5 km terug naar huis vollulde met ‘Goed zo, Chaneeeeeeellllll!!!!!’, ‘Je kan het, Chaneeeeeelllllll!!!!!’, ‘Flinkeeeeeeeeuuuuhh Chaneeeeeeellll!!!!’ en nog van zulke dingen die je in sopraan stem krijst terwijl de rest van de maatschappij u aanstaart alsof ge een ontsnapte zotte zijt.
Want ieder ander normaal mens spreekt zo tegen kinderen, hier moeten we dat doen tegen de hond.
(En soms ook al eens tegen de kinderen.)

Soit, uiteindelijk raakte BigButt-Chanel thuis en kon ik mijn rondje verder zetten. Ik misrekende me ook nog eens ferm, waardoor mijn vooropgestelde rondje van 10 km er eentje werd van 12 km.
’t Universum had mij weer goed bij mijn pietje, zeg ik.
Moest ik dat al hebben natuurlijk.

weekoverzicht 136 - woe. - mrscurly.be

Foto 2: 3 km gelopen. 3 dagen recup nodig.

Ik kwam thuis in een vol huis, want iedereen had ondertussen zijn weg naar huis terug gevonden, sprong onder de douche en begon aan HET gerecht der gerechten in dit huishouden: mijne spaghetti.
Ik maak dat voor 2 dagen. En voor 15 personen…
Dat wij met ons 5 opvreten.
‘Nough said, denk ik dan.

Donderdag is hier poetsdag.
Geen hol goesting in.
Hahahahaha!
En wat doet ge dan? De boel negeren en er op uit trekken natuurlijk.
En uw hond met overgewicht als uitvlucht gebruiken. Tuurlijk da.

Samen met Husband en Chanel wandelde ik ‘den berg’ niet ver van ons huis op (en door en rond het bos) voor een wandeling van iets meer dan 5 km.
Dat is niet ver, ik weet dat.
Voor Chanel is dat alsof ze de eerste weken van ‘Start to run’ heeft volbracht. Vuistje voor het beest dus.

weekoverzicht 136 - do. - mrscurly.be

Ik sta er trouwens nog steeds van versteld hoe hard we de laatste tijd meer en meer belang hechten aan gewoon in de rust en stilte van de natuur te zijn ipv midden in de hustle and bustle van de stad…
Volledig opgeladen en met een fris hoofd kwamen we terug thuis en besloten we eindelijk toch maar iets nuttigs te gaan doen.
Het huis raakte gepoetst en Husband geraakte door zijn werk.
Ziet ge wel dat we toch zo lui niet zijn 😉

Dat we die donderdag dubbele chance’kes hadden want a. geen voetbaltraining waardoor we eens op een menselijk uur aan tafel konden voor b. leftover spaghetti dat enkel nog in de microgolf moest.
Ge kunt veel zeggen van mij, maar alleszins niet dat ik geen held ben in het plannen. En al zeker niet in plannen maken waardoor ik achteraf meer op mijn gemak ben.

Vrijdag doe ik normaal gezien lange duurlopen. Deze week was dat iets anders… In plaats van voor een loop van minstens 15 km te gaan, ging ik deze week de deur uit voor eentje van 10 km. We hadden namelijk zondag de Great Breweries Marathon op het programma staan en dan is die laatste week puur loslopen en op ’t gemak doen natuurlijk.
Wij gingen overigens NIET voor de 42 km, maar voor de 25 km 😉

weekoverzicht 136 - vrij. - mrscurly.be

Foto 1 is van NA het lopen trouwens…

Na een rustige 10 km waar ik vollen bak van genoot, rolde ik nog de yoga mat uit, borstelde Chanel en fixte mezelf wat voor die avond.

Tegen dat ik er terug wat presentabel uitzag, wandelden de koters de deur terug door na hun laatste schooldag van die week en kreeg ik mijn vervroegde moederdagcadeautje van Zoonlief want die vertrok een uurtje later voor een weekend naar zijn vader.
Gevolgd door de Stiefkoters.
Naar hun moeder.
Ugh.

Maar kijk, we kregen niet veel tijd om in een hoekske weg te kruipen (thank God), want niet veel later zaten mijn bff en haar man aan ons keukeneiland voor de apéro.
Het werd een avondje van bijpraten, hapkes eten, lachen, de grootste zever ooit verkopen (zijn we sterren in) en genieten van elkanders gezelschap.

We sloten de avond af met late night frieten vreten en Temptation Island.
Vrijdagavond, hè, gasten 😉

Zaterdag sliepen we uittttttt!!!!! Yaaaaassssss!!!! Ein-de-lijk! (#sorrynotsorry aan alle ouders met kleine koters die nog 10 keer per nacht uit hun nest moeten. Wij deden het ook ooit, ik vond het toen erg voor mezelf, vind het nu erg voor jullie (echt wel), maar schaam me er geen seconde voor dat ik nu ambetant word als ik 2 weken aan een stuk eens geen enkele keer heb kunnen uitslapen. Nèh.
*jankt op de keukenvloer* *want uitslapen staat hier gelijk aan ochere ne keer 8 uurtjes slapen en hopen dat ik maar 1 keer per nacht wakker word ipv 6 uurtjes slapen en 5 keer/nacht wakker worden* *geen kleine koters, wel ouder worden*)

Anyhooooooo, na een nacht van 8 uurtjes dus, kropen we ons een weg naar de keuken en de koffiemachine, startten de dag relaxed op met ontbijt, de camper afhalen bij de campergarage (jippiekajee!) en het bos intrekken.
Een ander bos dan we gewoon zijn deze keer. Ge weet wel, verandering van boom doet eten enzo. Of zoiets.

We wandelden de beentjes los en namen bakken zuurstof en frisse lucht tot ons. Alle dagen dit alstenblieft dankuwel.

weekoverzicht 136 - zat. - mrscurly.be weekoverzicht 136 - zat. 1 - mrscurly.be weekoverzicht 136 - zat. 2 - mrscurly.be

We sloten de dag af met veggie lasagne en languit op de bank hangen. De dag erop ging al zwaar genoeg zijn…

Zondag was dan weer voor vroeg opstaan. Iets na 7 hobbelde ik al rond in huis en maakte alles klaar (inclusief mezelf) voor de Great Breweries Marathon.

Waar we overigens 0,0 goesting voor hadden. Dat wij dat niet wegsteken.
Een Husband die al een hele week ziek was, met bijhorende ‘ik heb overal pijn’-pijn en ik die sinds Damme-Brugge-Damme een knie had die wat freaky styley deed, een slaaptekort van ‘k zal u gaan hebben had opgebouwd en er precies mentaal to-taal niet klaar voor was zorgden ervoor dat we tot op de parking, en op nog geen uur voor de start, nog aan het twijfelen waren of we überhaupt wel zouden starten.
Het slimste dat ge kunt doen op zo’n momenten is luisteren naar uw lijf, ziet ge…

Maar wij zijn niet van de slimste, dus deden we waarvoor we waren gekomen en liepen da spel daar eens ne keer.
Om na 5 km de mental knop om te draaien en er keihard van te genieten, te merken dat alles goed zat (tempo, hartslag, ritme, gevoel, …) en het lijf langs geen kanten pijntjes liet voelen.
Volgens mij gaat mijn lijf iedere keer in flipmodus in aanloop naar een loopwedstrijd en voel ik niks anders dan fantoompijnen of zoiets. Serieus… *eyeroll*

Na een tiental kilometer loste Husband en vertraagde wat (de ferme verkoudheid hield hem nog steeds in zijn greep), waardoor ik de overige 15 km op mijn eentje verder doorbeet.
Ondertussen om me heen keek, keihard genoot van de prachtige omgeving en tot het besef kwam dat dit was waarvoor ik het allemaal deed: het oprecht en puur genieten van het lopen.
En het aan mezelf bewijzen dat ik dat kan.
Met de nadruk op ‘mezelf’.

Na 25 km alles geven liep ik over de finish en klokte af op 2:06:11. Dat is om en bij de 4:58/km. Beter dan verwacht dus.

Enkele minuten later liep ook Husband over de finish. Op 2:12:04. Dat het bij hem ook nog eens zoveel beter dan verwacht was na een hele week van ziek te zijn, moet ik al niet meer zeggen, denk ik 😉

weekoverzicht 136 - zo. - mrscurly.be

Eén van de Instagrammende hardlopers. Of hardlopende Instagrammers… Euhm… (tevens ook Le Fiancee van blogster Joni van Hoofdstuk 3 ;)) En dat de vent kan lopen! Aja, vaneigenst da… hij finishte ongeveer op dezelfde tijd als ik.

weekoverzicht 136 - zo. 1 - mrscurly.be

We liepen nog menig hardloper van op den Instagrams tegen het lijf (hi, y’all!!!! *wuift naar haar scherm*) en deden van babbelkes slaan terwijl we een pint achterover sloegen.
En dat voor iemand die geen bier drinkt.
Dat 25 km lopen wat doet met een mens, zoveel is duidelijk.

We sloten ons hardloopdagje af bij La Mamma voor moederdag, samen met met Broerlief en Schoonzusje en dan mocht ik mijn eigen moederdag eindelijk vieren…

Nadat Zoonlief was opgepikt, reden we terug huiswaarts… content.
Gelukkig.
Moe.
Zonnig.
Samen.
Vol zelfvertrouwen.
Dat ik die loopwedstrijd harder nodig had dan ik had gedacht… ♥

XO,

Anneke

Blogs van de voorbije week:

Geen. Dat mijn hoofd er helemaal niet naar stond na het ‘neem een 2de hond in huis en het liefst één uit het asiel’-verhaal (en alle andere verhalen…). Dat de afgelopen 2 weken er waren van rust zoeken, zen, bij elkaar kruipen, soms onder onze steen kruipen, … ons goesting doen.

1 Reactie

  1. mei 20, 2019 / 8:42 am

    Het was een beetje zoals een popster ontmoeten: ‘dat is Anneke van de blog, zou ik of zou ik niet…?’
    Toch content dat ik efkes hallo ben komen zeggen, je bent een vree wijze madam! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: