We survived the week(end)! – photo diary #137

Afgelopen week was oa. voor woensdagen met een gouden randje, ontplofte zaterdagen en zondagen met new beginnings. 
Het leven van alledag dus in een huis met 3 pubers *help*

Wat we nog allemaal deden, lees je hier 🙂

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Normaal gezien start ik de week altijd met een loopje. Want ge weet wel: never skip a Monday en van zulke toestanden.
Awel, ik skipte Monday.
Niet omdat ik geen goesting had om te lopen (heb ik zo goed als altijd), maar omdat ik de dag ervoor al voor de volle 25 km de benen vanonder mijn lijf had gelopen tijdens de Great Breweries Marathon. Daarom.

In plaats van te gaan lopen hosten we naar de middelbare school waar Zoonlief op de wachtlijst staat (yep, da’s dus een ding hier in Leuven. En ik vermoed in alle grote steden) om zijn plaatske te verzekeren, deden we (dat zijn Husband, ik en Chanel, want de koters zaten op school) van wandelen, winkelen en bloggen.

Was het een rustige maandag? Yep.
Was het een leutige maandag? Joat.

weekoverzicht #137 - ma. - mrscurly.be

Dinsdag mochten Husband en ik vieren. We waren namelijk 8 jaar getrouwd die dag. Dat is 8 jaar van elkaar graag zien en elkaar niet uitmoorden.
Dat wij strevers zijn, dat ziet ge zo.

Veel werd er niet gevierd, want diene Husband van mij was al van voor ik uit mijn nest kwam gekropen richting het werk vertrokken.
Maar had wèl iets aan de spiegel achtergelaten.

weekoverzicht #137 - di. 1 - mrscurly.be

Het waren overigens tickets voor Alex Agnew 😉

weekoverzicht #137 - di. - mrscurly.be

Mijn cadeautje voor hem? Niets. Nada. Nul de botten.
Want ik was het vergeten en hij had er mij pas de dag ervoor aan herinnerd.
Maar kijk, hij mag getrouwd zijn met mij. Da maakt alles goed vaneigenst.

Nadat ook Zoonlief was vertrokken, besloten Chanel en ik er terug op uit te trekken voor missie ‘lose the penske’ voor Chanel.
Dat dat beest perfect gelukkig is met haar penske, zoveel is duidelijk. En het interesseert me geen hol of ze nu wel of niet een penske heeft. Wat me wèl interesseert is haar gezondheid. En met de snelheid dat zij bijkomt (geen flauw idee hoe, want ze staat al jaren op dieetvoeding… damn you, sterilisatie!) haalt het beest gewoon haar verwachte leeftijd van 14 jaar niet.
En dat wil ik niet. Obviously.
Dat ze verdikke zo lang mogelijk bij ons moet blijven #mymainbitch

We deden een toerke van een uur en half (dat is iets meer dan 6 km. Da’s ver voor Chanel. Heel ver.) in de ochtendzon.
Dat dat Genieten is met een grote G.

Dat dinsdag ook een heel productieve dag was voor dedeze. Soms heb ik zo al eens van die dagen…
Na thuiskomst poetste ik nog het hele koterdomein, werkte alle was en strijk weg en gaf Chanel nog een douche.

En dat ik mijn huisgenoten ook nog eens deftig eten voorschotelde ook, zeg.
Waar is die prijs voor beste huisvrouw everrrrr hier ergens?!

Woensdag was een lentedag zoals het elke dag zou moeten zijn. Zon, zon en nog eens zon.
Ik spendeerde de hele voormiddag geïrriteerd in de naailes (ik begrijp ulder terug, jonge gasten op de schoolbanken), want ik wilde in die zon rondhobbelen, maar dat humeur duurt nooit heel lang bij mij natuurlijk.
Ah nee, natuurlijk niet. Er waren koffiekoeken!

weekoverzicht #137 - woe. - mrscurly.be

Na een snelle lunch trokken Zoonlief, Chanel en ik de stad in voor wat geshop, koffie geslurp, bijbabbelen, flauwe moppen vertellend aan elkaar en gewoon samen zijn.

Dat die  ‘woensdagmiddag met een gouden randje’ werd afgesloten met een avond met gouden randje want ik eindigde de dag met een loslooprondje van 6 km samen met Husband.

weekoverzicht #137 - woe. 1 - mrscurly.be

Donderdagen zijn hier om te poetsen.
Maar dat stellen we al eens ne keer uit met een uurtje ofzo.
Er moest namelijk terug gewandeld worden met BigButt-Chanel.

Normaal gezien ben ik het meest asociale wicht dat ge kunt tegenkomen, maar deze keer besloot ik eens te socializen tijdens mijn wandeling. Blijkbaar is dat al eens nuttig, zo sociaal doen.
Want ik kwam zo te weten dat er op nog geen 2 km van ons huis een giant hondenlosloopweide komt (vollen bak aan bezig as we speakfyi: aan de Dijlemeander in Wijgmaal) èn dat daar zo goed als elke dag doggy playdates worden gehouden.
Say.
No.
More.

Vanaf nu loop ik daar dus op regelmatige basis wat asociaal te doen, hè, mensen.

weekoverzicht #137 - do. - mrscurly.be

Soit, na thuiskomst deed ik uiteindelijk toch nog wat er van we werd verwacht: poetsen.

Ik had me net een weg naar buiten gedweild op het moment dat Zoonlief de oprit kwam opgewandeld. Perfect timing.

Na het vieruurtje (lees: zijn lunch die hij nog steeds niet wilt opeten op school *eyeroll*. Al is er betering: nu is ’t maar de helft meer… *again… eyeroll*) had hij nog een laatste voetbaltraining terwijl ik mijn yoga mat uitrolde.

We sloten de dag moe af met een gemakkelijke pasta met broccoli pesto.

Vrijdag had ik het lumineuze plan om in het bos op een paar kilometer van ons huis te gaan lopen. Dat ik er terug mega veel goesting in had ook, zeg. Gewoon lopen. Niet teveel op het tempo of de hartslag letten. En een duurloop, maar ook geen duurloop van 20 km en zoveel.
Efkes gewoon terug de beentjes loslopen na zondag. Maar dan iets langer.

Dat is buiten mijn moron-brein en mezelf gerekend dan. Voor de één of andere reden kon ik plotseling geen kaart meer lezen en kon ik ineens niet meer rekenen, waardoor ik uiteindelijk een trail van 16 km liep ipv een kortere PLATTE duurloop.
Ik was ook efkes vergeten dat dat bos to-taal niet plat is.

Soit, mijn idiote brein en mezelf klaarden de klus, geraakten levend en wel uit dat bos en terug thuis en konden afklokken  op een goede tijd èn terugkijken op een eigenlijk meer dan leutig en deugddoend loopje (al vond ik die hellingen op het moment zelf er af en toe teveel aan, jawel).

weekoverzicht #137 - vrij. - mrscurly.be

Ik deed mijn yoga (hoogst noodzakelijk met dat hellingenwerk), fixte Chanel haar kapsel en zag Zoonlief de tuin weer inwandelen.

We hielden een relaxte vrijdagnamidag/vroege avond met bijpraten, filmpjes kijken en aanlummelen.
Tot Husband terug thuis was van zijn twee dagen durende werktrip in het buitenland en we aan onze traditionele frietjesavond konden beginnen.
Tellen wij daar naar af? Een hele week bekan.

Zaterdagochtend was voor wakker worden met een wekker.
Yep, read that again. Op zaterdagochtend.
Met ne wekker.
Ugh.

Terwijl Husband, Zoonlief en ik ons ontbijt binnenwerkten, kwamen ook de Stiefkoters terug thuis voor een weekje.
Om niet veel later zich alweer klaar te maken om te vertrekken. Zoonlief en Stiefzoonlief voor een verjaardagsfeestje van een buurjongetje en Stiefdochterlief voor het paardrijden.
En om niet veel later bom 1 te doen ontploffen.
Echt, als ge denkt dat peuters en kleuters opvoeden een ding is? Probeer dan eens pubers. Dan gaan w’eens klappen…

De geflipte pubers vertrokken, Husband had nog een opleiding ivm het voorzitterschap volgende week tijdens de verkiezingen (moehahaha!) en ik, ik bleef achter in een stil en rustig huis. Yaaaaassss!!!!
Ik sleepte Chanel mee naar buiten voor een wandeling in stilte en in de natuur. Dat dat deugd kan doen na zo’n ochtend from hell. Moet ge eens proberen. Echt.

weekoverzicht #137 - zat. - mrscurly.be

Foto 3: mijnen cocktail was alcoholvrij. Na zo’n dag had ik beter de mèt alcohol-versie besteld
Foto 4: Chanel was precies geweldig content met de aflossing van de wacht bij de koters…

Nu, tegen dat iedereen ’s middags terug thuis was en we aan de lunch zaten, was alles weer A-okay en was iedereen weer happy en afgekoeld. Dat heb je dan met pubers (of het kan ook gewoon aan ons gestoord gezin liggen natuurlijk), alles ontploft al eens snel, maar het stof gaat ook weer even snel liggen…
Het zorgde ervoor dat Husband en ik met een gerust hart richting een fokker konden vertrekken.
Terwijl de koters schoolwerk maakten.
Or so we thought…

Inderdaad, je leest het goed: na de hele ‘Quinthe-uit een asiel-historie’ zijn we tot de conclusie gekomen dat mijn eerste idee dik waarschijnlijk het beste idee is in onze situatie en zijn we dus op zoek (of waren we 🙂 ) naar een fokker waar we ons volop goed bij voelen voor hondje nummer 2/gezinslid nummer 7 🙂

Het kenningsmakingsgesprek verliep meer dan vlotjes en de eerste ontmoeting met hun honden was om het zacht uit te drukken hea-ven-ly.
Hadden Husband en ik niet zo’n sterke zelfdiscipline, we hadden al één van hun volwassen beesten meegesjoefeld.
Dat we dus een beetje veel verliefd zijn. Da’s duidelijk.

En dat we in volle verwachting zijn van een pupje 🙂
*fingers crossed dat het heel snel mag komen en dat we geen jaar op de wachtlijst hoeven te staan*

En dat we achteraf thuiskwamen en bom nummer 2 ontplofte…
Dat ook.
Overal waar we keken, lag er schoolwerk en rommel, maar geen koter te bespeuren.
Buiten Stiefdochterlief dan.
Die weer haar eigenste StiefdochterLIEF was. Die twee mannelijke varkens? Don’t even get me focking started…

Na veel vijven en zessen en gezaag over het gebrek aan gestudeer en vertrouwen en blablabla sleepte Husband me uiteindelijk toch nog mee op onze geplande date night voor onze huwelijksverjaardag.
Nu, ge moet weten dat wij zoveel mogelijk zo’n dingen inplannen in ‘kindloze’ weekends, maar soms kan je eens niet onder een verplichting door.
En naar ’t schijnt kunnen kinders van 15, 13 en 12 dat al, zo’n avondje alleen thuisblijven.
En kunnen (stief)moeders dat gemakkelijk loslaten op zo’n leeftijd.
Naar ’t schijnt, hè.

Maar wij hebben geen doorsnee koters.
En ik ben geen doorsnee (stief)moeder.
Dat dat dus moet geoefend worden, zo’n eventuele avondjes alleen thuis. En onze huwelijksverjaardag was een geweldige oefenreden.

Husband en ik reden naar een restaurant op 10 minuten van ons huis voor een avondje niet koken, bijpraten, vieren en vooral: bekomen van de afgelopen dag.
Hoeveel keer we onze gsm checkten? Ne keer of 10.
Hebben wij meer dan 4 berichtjes gestuurd naar het thuisfront? Misschien.
Calculeerde ik in mijn hoofd hoe snel ik terug thuis stond als ik heel snel liep in geval van nood-en-überramp-zelfs-de-auto-doet-het-niet-meer? Volledig.
Lummelden wij wat langer aan zodat we net na bedtijd terug thuiskwamen om te checken of ze wel effectief die opgelegde bedtijd opvolgden? Yep.

Stond het huis nog recht en hadden de koters het overleefd? Joas.
Had ik het overleefd? Bekan niet. Maar kijk, ik ben sterker dan mezelf.
Was ik fier? Ge hebt geen idee.

Dat Husband en ik de avond als trotse ouders afsloten.
Ook al hadden stonden we enkele uren ervoor nog op het randje van moordneigingen.

Zondag begonnen we dus met een nieuwe en schone lei.
Dat ik daar nood aan heb, aan elke dag als een nieuwe start te kunnen zien na zo’n kutdagen als zaterdag.

weekoverzicht #137 - zo. - mrscurly.be

Na het ontbijt trokken Husband en ik nog even met BigButt-Chanel het bos in terwijl de koters thuis hun sh*t opruimden, om dan na de lunch te studeren (koters), een voetbaltornooi te spelen (Zoonlief), te bloggen, de was en de plas te doen en nog van zulke zondagse toestanden (ik).
Dat het uiteindelijk een relaxte zondag werd.
Zonder gezaag.
En zonder ontplofte bommen ♥

XO, 

Anneke

Blogs van de voorbije week:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: