We survived the week(end)! – photo diary #138

Afgelopen week was oa. voor stresskes voor ziekenhuizen, tristesse voor de verkiezingsuitslagen, maar ook voor helemaal los gaan tijdens het lopen en het feestvieren.

Wat we nog allemaal deden, lees je in een nieuw weekoverzichtje 🙂

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’ 

Maandag was een nogal vreemde dag. En da’s dan zacht uitgedrukt…
Nadat Stiefdochterlief en Zoonlief richting school waren vertrokken, bracht ik Husband en Stiefzoonlief richting het ziekenhuis voor Stiefzoonlief’s operatie. Laten we het ons zo stellen (zonder teveel in detail te treden, want ge weet wel: privacy en niet mijne koter enzo): het is niet zijn eerste operatie en het zal ook niet zijn laatste zijn. Iets met een heup enzo. En dat zijn ene been nu langer was dan zijn andere. Alez, tot aan die operatie van maandag dan. Nu gaat dat weer goed komen.
En dan mogen we weer verder tot aan het volgende…

Maar kijk, uiteindelijk bleek het allemaal een pak minder ingrijpend te zijn dan verwacht en bewees hij nog maar eens van wat hij is gemaakt. Dat dat kind en ik al eens durven botsen (hands up voor die sterke karakters!), maar bakken bewondering voor zijn kracht op dat gebied. Ik zie het er hem niet veel nadoen.

Terwijl hij onder het mes ging en Husband de wacht hield, moest ik het allemaal even van me aflopen. Dat hoofd leeglopen, zeg maar.
Ik liep 9 km aan een whopping tempo en met een verbazingwekkend lage hartslag.
Komt da tegen, zeg.

weekoverzicht 138 - ma. - mrscurly.be

De rest van de dag was voor de strijk en yoga en up to date gehouden worden via Whatsapp.

We sloten de dag af met de twee andere koters up to date houden en terug uitkijken naar Stiefzoonlief’s thuiskomst.

Wat de dag erna dan ook gebeurde. Nadat ik dinsdag terug thuis was van mijn check up bij de huisarts (terug een goedgekeurde hardloper hier *whoop whoop*), wandelde Husband het huis in met Stiefzoonlief naast hem.

Inderdeed, dat het kind gewoon al zelf rondhobbelde. De dag na een operatie aan zijn knie. Alez jong. Ik vind dat gewoon zot.

Happy me liet BigButt-Chanel nog snel even uit. ‘Happy’ want een Stiefzoonlief die daar precies allemaal doorwandelt alsof dat nikske is en ‘snel nog even uitlaten’, want ik had zo goed als de hele voormiddag in de wachtkamer van onze huisarts gespendeerd.
Echt, ik weet nu dat er 64 tegelkes in de wachtkamer liggen, er 1 mini-spin woont en er 136 flyers staan.
Een mens moet wat overhebben voor een goede huisarts natuurlijk.

weekoverzicht 138 - di. - mrscurly.be

De rest van de dag hield ik de wacht bij Stiefzoonlief terwijl Husband naar de orthodontist ging met Zoonlief voor zijn eerste lading blokjes en nog boodschappen deed.
Dat er precies toch veel mankeert aan die koters van ons.

’s Avonds fixte ik nog een snelle rijstschotel met spinazie en fake gehakt (ofte veggie gehakt dus) en crashten we allemaal keihard.

Woensdag was het geen naailes. Met de aankomende verkiezingen moesten we ons lokaal afgeven zodat alles in gereedheid kon gebracht worden.
Awel, dat het goed uitkwam eigenlijk…
Het zorgde er namelijk voor dat ik zonder enig probleem Stiefzoonlief (en Stiefdochterlief, want die profiteerde gretig mee) naar school kon brengen en terug kon afhalen met de wagen.

Nadat ik ze afgezet had en snel terug huiswaarts was gereden (want hell to the no dat ge nog ne kus krijgt van middelbare school-koters op de PARKING VAN HUN SCHOOL WA PEISDEGIJWELZOOOOOOT!!!!!!), trok ik mijn loopschoenen aan voor mijn wekelijks duurloopje.
Normaal gezien doe ik dat op vrijdag, maar dat ging sowieso niet door gaan.
En normaal gezien ging ik voor een maximum van 15 km ging.
Dat ging ook niet door.

Mijn achterlijk brein en ikzelf hadden ons weeral misrekend, waardoor we aftikten op 17 km.
Kalf dat ik ben.
Maar wel een kalf dat een zalige 17 km had gelopen.
En zo kunt ge van alles iets positief maken natuurlijk.

weekoverzicht 138 - woe. - mrscurly.be

Ik draaide mezelf nog eens in ne knoop op mijn yoga matje en dan mocht ik alweer de Stiefkoters gaan oppikken op school. Ik was efkes vergeten dat er echt wel weinig uren in een dag zitten als ge uw koters nog moet brengen en oppikken. Luxe, joh, die zelfstandige puber-koters met hun fietskes.

’s Middags hielden we ons vooral rustig bezig in en rond het huis. De koters studeerden en herstelden verder (enen dan toch) terwijl ik blogde en administratie toestanden wegwerkte.

Om het tegen het avonduur dan alweer te voelen kriebelen… Ik weet niet wat het is, maar ik ben de laatste weken/maanden met geen stokken een hele dag binnen te houden. Zelfs niet als ik al een ochtendlijke duurloop van 17 km achter de kiezen heb.
Nog mensen die constant buiten willen rondhuppelen? Of ben ik de enige die de lente in haar bol heeft?
Husband was ondertussen thuis van het werk, dus ik sleepte hem en Chanel mee voor een wandeling richting de losloopweide een beetje verderop. Losloopweide voor honden btw. Husband mag altijd loslopen.
Chanel amuseerde er zich met een hondenvriendje en Husband en ik deden waar we vreselijk slecht in zijn: socializen (met said hond zijn baasje).

Terwijl ik achteraf het avondeten in elkaar draaide, ging Husband nog voor een loopje met Stiefdochterlief in zijn kielzog. Dat dat een klein mirakeltje is. Want als er één iemand he-le-maal niet sportief is in dit huis, dan is het wel Stiefdochterlief.
Dus pen ik dat hier neer.
Voor ’t nageslacht en al.

Op donderdagen schuren en schrobben wij hier dat het een lieve lust is.
Maar niet vooraleer BigButt-Chanel haar dagelijkse dosis sport heeft gekregen.
We (zij en ik) reden richting ‘de berg’ niet ver van ons huis voor een stevige wandeling op en rond ‘den berg’. Dat dat Chanel’s favoriete plekje is om rond te hossen.
Dat het ook mijn favoriete plekje is om rond te hossen…

weekoverzicht 138 - do. - mrscurly.be

Bijna twee uur later trokken we de achterdeur terug achter ons dicht en konden we volledig opgeladen en met een fris hoofd aan de orde van de dag beginnen: poetsen.
Terwijl Stiefzoonlief studeerde en Netflixte (want die skipte school even een dagje wegens een uitstap met veel wandelen en dat is niet zo handig met een been dat volledig in een brace zit natuurlijk), poetste ik me een weg rond hem tot alles weer netjes was en blonk.

Nadat het huis weer presentabel was, deed ik nog mijn yoga en dan kwamen koter 1 en 3 ook terug thuis van school.
Terwijl de eettafel werd herleid tot groepsbureau (I love die momenten, mensen. Echt. Niks dat ik zo graag zie als mijn eettafel vol gerief en die drie etters er rond), begon ik aan het avondeten.

Tegen dat Husband thuis kwam van het werk, was mijn quinoarisotto klaar en konden we de groepsbureau omvormen tot eettafel en bijpraten over de afgelopen dag.
Dat ik voor zulke momenten leef, zeg ik.

Vrijdag was een specialleke. Geen duurloopjes ofzo. Maar lactaattesten.
En dat ik daar keihard tegenop zag. Waarom? Omdat die deze keer op een loopband doorging. En ik loop niet op een loopband.
Ik zie er al niet uit als ik in buitenlucht ga lopen, laat staan dat het ergens op lijkt als ik het dan doe op een loopband.

Maar kijk, nadat de koters op school geraakt waren, reden Husband en ik richting Energy Lab in Geel voor onze lactaattest.

We kregen een rondje info te verwerken, moesten er zelf nog wat doorgeven, trokken nog wat keihard aan deuren die je al DUWEND moest openen terwijl iedereen in die focking ruimte er op stond te kijken (ik), deden nog een stresspieske of vijf (Husband) en dan mochten we op de loopband.
Om om de 5 minuten een gat in ons oren geprikt te krijgen en onze waardes te laten meten.
En om er na een half uur af te komen en aangenaam verrast te zijn.

Want dat ik ‘dieper’ was kunnen gaan dan een jaar geleden.
Dat mijn hartslag naar beneden was gegaan ten opzichte van een sneller tempo.
Dat eventuele nieuwe doelen haalbaar zijn.
En dat mijn niveau meetbaar is met dat van de venten. Diene gast zijn woorden. Niet de mijne.
Maar dat ik ze vanaf nu gretig ga beginnen gebruiken. Hahahahaha! ’t Zal. Wel. Zijn. Ja!

Ook den Husband was content, want ook bij hem was er goeie evolutie sinds het jaar ervoor.
Dat die stronte-trage loopjes en al die kut-hellingen en al dat gefrustreerd trainen op die hartslag zijn vruchten afwerpt. Da’s duidelijk.
Niet meer zo gefrustreerd nu tijdens de trage trainingen dus.
Want ze brengen op, ze brengen op, ze brengen op, zebrengenopzebrengenopzebrengenop *ohmmmmmm* *mantraaaaa*

Een beetje borrelend van positieve energie en met volle goesting in nieuwe uitdagingen, kwamen we terug thuis, lunchten we en bespraken we de hele shizzle.

weekoverzicht 138 - vrij. - mrscurly.be

Foto 2: moest ik de marathon morgen lopen, zou dit mijn tijd kunnen zijn. Iemand die morgen ne leuke marathon weet?!

Chanel’s kapsel werd nog gefixt en terwijl ik haar voorzag van een palmboom vanboven op haar kop, wandelde de eerste koter het huis in.
Gevolgd door de Stiefkoters.

We spendeerden de rest van de namiddag met bijpraten over de dag en afscheid nemen, want voor ik het wist stond Zoonlief’s vader alweer aan de deur voor een papa-weekend.

Husband en ik sloten samen met de Stiefkoters de week af met frietjesavond.
En de laatste aflevering van Temptation Island.
En de shock van een ‘door haar tanden liegende’ (hoe. kom. je. erbij?!) Rodanya.

Zaterdag begon vroeg. Geen voetbalwedstrijden meer op het programma, want PRAIIIIIIISE THE LORD!!!!!!, ’t seizoen is gedaan, maar wel nog paardrijden voor Stiefdochterlief.
Ik zou in mijn nest kunnen blijven liggen, het kind is uiteindelijk al 15, maar neeje… ik wil nog zoveel mogelijk gezamenlijke ontbijtjes en al meepikken. Voor ik het weet zit die met een lief en kunnen we fluiten naar samen ne pot cornflakes binnenproppen duwen ’s ochtends *jankt in een hoekske van hare keuken*

De rest van de voormiddag was weggelegd voor verwoede pogingen tot wakker worden, plamuren (aan mijn smoel) en herstellingswerken (aan net die jumpsuit waar de zoom van is losgekomen die ik wil aandoen die dag natuurlijk).

Na een paar kleine stress’kes (van de koters en Husband, want IK was wèl degelijk op tijd klaar) raakten we allemaal toch op tijd in de auto en konden we richting West-Vlaanderen vertrekken voor het communiefeest van een nichtje.

De hele middag en avond deden we niks anders dan eten, drinken, babbelen, leute maken en genieten van elkaar.
Dat dat geslaagde communiefeesten zijn bij mijn schoonfamilie, zeg ik.
Dat ik daar ook 3 dagen van moet bekomen, dat ook.
Dat het dat waard is, zeker en vast.

weekoverzicht 138 - zat. - mrscurly.be

De drukke dag werd afgesloten met de stemtest in de auto.
Want, yep, inderdaad… 12 uren voor ik in dat stemkot moest staan had ik nog steeds geen flauw benul op wie ik ging stemmen.
Tip van mij aan jou: laat die (puber-)koters meevolgen. Da’s tegelijkertijd met momenten keigrappig om hun (soms naïeve wegens geen flauw benul over wat het eigenlijk gaat) meningen te horen om op andere momenten dan compleet achterover te slaan van het intellect van die gasten en hoe hard die mee zijn in het verhaal.
Veel harder zelfs dan sommige van die politiekers *eyeroll*

Zondag werd ik wat gedesoriënteerd wakker in een leeg bed.
De nacht was vreselijk geweest door een kuitspier die de meest vreselijke krampen ever kreeg en mij nog minder liet slapen dan sowieso al het plan was (te laat in mijne nest en er te vroeg uit moeten).
Nog ne keer sorry aan mijn huisgenoten voor mijn gekrijs midden in de nacht. Neen, kindjes, papa was me niet aan vermoorden en neen, Husband, ge lag niet wéééééér op mijn haar.
Zal me leren om stiletto’s te willen dragen als fervente loper.

Either way, ik strompelde me een weg naar de ontbijttafel waar ik de Stiefkoters vond.
Ook met wallen tot aan de straatstenen.
Waren wij efkes een plaatje, zeg.

Net na het ontbijt werden ze opgepikt door hun moeder en kon ik beginnen aan mijn zondagse taakjes: Chanel werd uitgelaten en kreeg er een playdate met een paar honden in de losloopweide bovenop, ik werkte dit al uit voor de blog, fixte nog wat stuff in camper ‘den Freddy’ en dan was het tijd voor één van de belangrijkste momenten van die dag: stemmen.

Nu, vroeger was ik nooit echt heel erg politiek geëngageerd enzo, maar 3 koters en ouder en bewuster worden veranderen daar al rap wat aan.
Dat ik dus keihard mijn stem wou geven. Want dat het nodig is, me dunkt.

weekoverzicht 138 - zo. - mrscurly.be (1)

Op nog geen half uurtje tijd was het allemaal in kannen en kruiken en parkeerde ik mijn fiets terug in onze fietsenstalling.
Waar ik hem ruilde voor de auto voor mijne Tour de Belgique.

Waar ik faliekant verkeerd reed en boenk in Antwerpen binnen reed ipv richting mijn geboortedorp en dus ook Zoonlief.
Ge moet weten dat ik die route al 8 jaar doe.
Ik zou ze dus van buiten moeten kennen.
Maar dan kent ge mij nog niet goed dus.

Uiteindelijk geraakte ik bij La Mamma waar ik een blitz bezoekje bracht van nog geen half uur, een stuk rijsttaart binnenduwde, wat nieuws afratelde, luisterde naar het hare om dan Zoonlief te gaan oppikken bij zijn vader.

Ik reed terug huiswaarts met een kwebbelende Zoonlief op de achterbank.
Keiluid aan het meezingen en al.
In mezelf dacht ik nog: ‘De toekomst van ’t land, sie. Nu nog da land zelf meekrijgen… *fingers crossed*’
Om dan thuis te komen en de rest van de avond aan het scherm gekluisterd te zitten voor de verkiezingsuitslagen en het enige dat ik dan nog kon denken was ‘Is dit waar we naartoe aan het gaan zijn?! Arm, arm België…’ ♥

XO,

Anneke

Blogs van de voorbije week:

2 Reacties

  1. Johanna
    mei 28, 2019 / 4:46 am

    Weer fijn overzicht, ik kijk er elke week naar uit en ga er altijd goe voor zitten met een lekker taske koffie 🙂
    Moet vaak lachen om uw droge humor, ge zijt echt meester in het grappig beschrijven van alledaagse dingen , Xander de Rycke kan da ook goe 🙂
    Wil u ook nog eens bedanken voor de tip van Probactiol Plus, echt gewoon ni normaal da effect! En ben zo lang op de sukkel geweest, echt mercikes om da te delen (en bespreekbaar te maken!)
    Vele groetjes!

    • juni 3, 2019 / 6:37 pm

      Hoe droger de humor, hoe liever! 😀
      En hoe meer taskes koffie, hoe liever. Da ook 😉
      Heel graag gedaan! Altijd blij als ik mensen met datzelfde probleem een tip kan geven. Want het is echt soms een hel waar ge door gaat met die pds-darmen… Content dat het bij jou ook helpt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: