We survived the week(end)! – photo diary #140

Afgelopen week was oa. voor snot, tranen en naalden (stront ontbrak er nog maar net aan), maar werd afgesloten met rust, natuur en frisse lucht tijdens een mini-getaway met ‘Den Freddy’. Ahja, en Husband en Chanel ook natuurlijk 🙂

Wat we nog allemaal deden, lees je in een nieuw weekoverzichtje 🙂

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag werd ik met een keel van schuurpapier en een kop vol watten wakker.

Geen kater, neeje. Maar een ferme verkoudheid aan mijne rekker. Godverdomme, zeg. Als er één iemand een panische angst heeft voor ziek worden, dan ben ik het wel. Rara wie er bekan al-tijd ziek wordt als er zieken in de buurt zijn geweest? Just.
En had ik al gezegd dat het maandag was, btw?

Soit, ik sleepte me een weg naar de keuken, goot een literke of twee koffie door mijn strot en probeerde mijn ontbijt binnen te duwen samen met Husband en de koters.

Op maandag staan er altijd loopjes op het programma. Ook als ik ziek ben. Want ik ben nuts like that.
Nadat ik de koters had afgezet aan school, bond ik mijn loopschoenen aan en ging voor een intensief duurloopje van 50 minuten. Overduidelijk dat er iets aan het broeden was, want mijn hartslag was veel te hoog en ik kreeg amper zuurstof binnen.
Jippiekajee dus.

Maar kijk, ik fixte het toch maar weer eens en nam me heilig voor om deze keer goed naar mijn lichaam te luisteren.

’s Middags was nog voor strijken en bloggen en zorgen dat ik gekapt en fris als iets aan de schoolpoort stond voor de Stiefkoters.
Want onder geen beding moogt ge in uw bezwete sportkleren aan die poort staan.
Als ge in eerste instantie al moogt uitstappen (niet dus).
En naar ’t schijnt is enige vorm van affectie tonen ook strikt verboden.
Laat staan dat ge hen in uwe pyjama gaat afzetten (ook al blijf ik sowieso in de auto zitten).
Who. would’ve. focking. thought?!

weekoverzicht 140 - ma. - mrscurly.be

Foto 1 : They see me rollin’… in mijne Citroën *eyeroll*
Foto 2: Als uw rusthartslag van ergens in de 40 plotseling naar dit gaat, dan weet ge da ge ’t zitten hebt…

Ik kreeg ze uiteindelijk zonder enig nieuw trauma thuis waar Zoonlief ons al zat op te wachten.
De rest van de dag was voor helpen met huiswerk maken en zo vlug mogelijk in mijn pyjama duiken.

Dinsdag waren de watten vervangen door een hele katoenplantage en voelde ik me alsof ik iedere café in de Overpoort had leeggezopen (wat ik dus niet had gedaan, voor alle duidelijkheid).
Zo geweldig voelde ik me dus.
Verandering van de plannen dus. Geen krachttraining en yoga, maar zo snel mogelijk het poetswerk van die dag afwerken om daarna zoveel mogelijk te rusten en mijn lichaam te laten genezen.

Dat het me nog lukte ook. En dat voor iemand die geen 10 minuten op haar gat kan zitten.
Ik spendeerde de middag in de zetel terwijl ik wat blogde en cappuccino’s slurpte.
Dat het me goed deed ook, zeg ik.

weekoverzicht 140 - di. - mrscurly.be

Enige tijd later zag ik de koters één voor één de oprit ophobbelen en konden we aan het betere studeer- en huiswerk gedoe beginnen van die dag.
Een mens zou er nog slim van worden, van zo’n pubers in huis te hebben, zeg.

’s Avonds maakte ik nog een snelle pastasalade vooraleer ik volledig murw ging op de bank.

Woensdag is voor naailes. Met het einde van het schooljaar in zicht en een jurkje in mijn kabas dat in de verste verte nog niet af is, besloot ik mijn ziek-zijn maar te negeren en richting de naailes te fietsen.
Ik vereerde mijn mede-naaisters met mijn mottige zieke kop die een stemgeluid voortbracht dat zo uit de Muppet-show leek te komen. Fantastisch *eyeroll*

Uiteindelijk slaagde ik erin me nuttig te maken en zoveel mogelijk verder te werken aan het jurkje. Dat ik dat een hele prestatie vond die dag.

Na de lunch werd de eettafel herleidt tot bureel voor administratieve shizzle dat nog moest weggewerkt worden en koters die ofwel middenin de toetsen zitten ofwel de hete adem van de eindexamens al in hun nek voelen.

Terwijl Stiefdochterlief ging paardrijden, besloot ik om wat werkjes in de tuin te doen.
Zoals bijvoorbeeld het kniehoge onkruid weghalen.
En onze 15 dode lavendelplanten.
Als ge u afvraagt waar wij wonen: het enige huis in de straat waar alles in den hof doodgaat behalve het onkruid.

Het woensdagmiddagloopje sloeg ik voor een keertje over (en dat op National Running Day), want mijn hartslag liet me weten dat mijn lichaam nog keihard aan het vechten was tegen de verkoudheid en aangezien ik een ‘practice what you preach’-wicht ben (geworden) (vreselijk irritante mensen zijn dat. Echt.) luisterde ik flink naar dat lijf van mij en hield het bij de frisse lucht en de lichte beweging van het in de tuin werken.

Genoeg voor een woensdag, vind ik.
Maar dat was buiten de doucheslang die besloot te ontploffen net VOORDAT ik dat half Fellaini-kapsel van mij had uitgespoeld (water o-ver-al behalve op mijn haar), koters die het huiswerk maken uiteindelijk uitstelden tot half 10 ’s avonds en een Husband die me liet weten dat alle plannen voor aankomend weekend aangepast dienen te worden wegens zijn ‘nooit-geen-regelmaat’-werk.
Fast forward naar de zomervakantie, alstenbliefdankuwel!

Donderdag was een goed gevuld dagje. Geen gepoets en geschuur, maar een voormiddag gevuld met Chanel’s coiffuur goed leggen (over het algemeen meer werk aan dan aan het mijne. Stel u voor…) en een namiddag met een ritje richting Boechout. Da’s ergens in Antwerpen. Naar ’t schijnt.
Geen flauw idee eigenlijk…

Waar ik wel een idee van had was van de tientallen mega honden die op me af kwamen gehost op het moment dat ik het terrein van de fokker kwam opgewandeld, want oh my gaaaaawwwwd zeg, ik was juist een beetje doodgegaan en in de hondenhemel terecht gekomen! Rond mij ne heleboel mega happy en enthousiaste Australische herdershonden die om ’t ter eerst kennis met ons wilden maken.
Heb ik mij op de grond gezet en heel mijn smoel laten aflikken en ging ik achteraf naar huis met genoeg vacht aan mijn kleren om zelf voor hond door te gaan? Zijt maar zeker, bitchesssss!

Het werd een uur vol geknuffel (met de honden, niet met de fokker) en gepraat (wel met de fokker dit, want honden praten niet). We gingen terug huiswaarts met een heleboel info en een tweede fokker waar we ons goed bij voelen.
Dat die tweede hond een werkje van lange adem gaat worden, zoveel is duidelijk. Maar kijk, we zijn niet gehaast. Doen genoeg onderzoek naar de verschillende fokkers in ons land (en alstenblieft mensen, maak een onderscheid tussen een goede fokker en een broodfokker!) en laten het lot zijn werk doen. Dat die pup komt wanneer de tijd en zijzelf er klaar voor is 🙂

Na thuiskomst sleepte ik mijn eigen honden-baby nog mee voor een wandeling en een doggy playdate op de hondenlosloopweide.
Waar ze, hoe kan je erop komen?!, zich compleet liet gaan met een… jawel, Australische herdershond. Voor zover ik weet de enige in de wijde omgeving hier.
Dat dat een teken is, zeg ik u.

weekoverzicht 140 - do. - mrscurly.be

Foto 2: Chanel: ‘Dienen uber ego, da’s dienen egotrippende hond da hier altijd rondloopt…’
Foto 3: Chanel: ‘Sh*t, hij loopt achter mij, hè, Human?!’

Ik kwam thuis in een huis vol studerende kindjes (twilight zone shizzle, hoor, dit), fixte nog een rijstschotel met tonijn en spendeerde de rest van de avond met bijpraten met de koters en nog steeds wat bekomen van die ferme verkoudheid.

Vrijdag was een dag van aaneenschakelingen. Alles werd zorgvuldig uitgecalculeerd en mijn kunstige time management trucjes mochten hun werk nog eens doen.
Van zodra koter drie de deur achter zich had dichtgetrokken ’s ochtends, trok ik mijn loopschoenen aan en ging voor mijn duurloopje van iets meer dan 17 km.
De verkoudheid begon meer en meer op de achtergrond te raken, mijn hartslag, die altijd een goede indicator is en die ik zorgvuldig in de gaten hield, was sinds donderdagnamiddag niet meer zo geflipt hoog en die hoest die ging sowieso wel beter zijn tijdens het lopen, dat weet ik sowieso al.

Ging het loopje zoals gepland? Bwa.
Niet meer dan normaal als ge ziek zijt, denk ik dan…
Ik kon daar gefrustreerd over lopen doen, of ik kon doodcontent zijn en van iedere minuut van mijn loopje genieten.
Dat ik voor het tweede ging, want na mijn loopje van woensdag overgeslagen te hebben (en iedere andere vorm van sporten sinds maandag), besefte ik terug nog maar eens hoe hard ik dat lopen nodig had om een content vrouwmensch te zijn.

weekoverzicht 140 - vrij. - mrscurly.be

Ik sprong achteraf meteen onder mijn douche, pleurde wat rommel aan mijn smoel in een poging er wat meer presentabel uit te zien (FAIL) en sprong op de bus richting de stad.
Ik zei toch dat iedere minuut telde die dag?

Ik had namelijk een afspraak bij Hell Tattoo.
Neen, niet voor terug een nieuwe tattoo (al zitten er terug nieuwe ideeën in mijn hoofd *whoopsie* *#imsonotsorry*, maar voor, nog steeds, die tattoo op mijn linker arm/schouder.
Julie Marteau was artiest van de dag om de laatste afwerkingen eraan te doen. En dat het mens topwerk leverde, zeg. Aanradertje, hoor, zij.

Nog geen twee uur en een hele boel gekwebbel later wandelde ik de deur uit met een boel folie op mijn arm (klaar om te garen) en een licht hoofd (tatoeëren doet dat met je).

weekoverzicht 140 - vrij. 1 - mrscurly.be

Foto 1: lunchen met Chanel, altijd een uitdaging…
Foto 3: nog snel ne tussenstop bij de Dille & Kamille voor 3 van deze klavertjes 4 voor de koters. Iets met geluk tijdens de examens. Ze gaan ’t nodig hebben…

Ik had een chance’ke, want nog geen enkele van de koters was al vertrokken richting de ex-en. Soms is een ex hebben die altijd te laat komt toch nog eens leutig dus.
We konden dus nog rustig wat bijpraten over de dag en het aankomend weekend en de tijd nemen om deftig afscheid te nemen (lees: kapot knuffelen tot ze rood aangelopen en kapot beschaamd afgeleverd worden).

Husband en ik sloten onze vrijdag af met een snelle trip richting Ikea voor nog wat spullen voor in ‘Den Freddy’. Ge weet wel: nog een donsdeken, hoofdkussens, lakens en van zulke toestanden…
Of ge weet dat niet. Kan ook.
En da geeft nie vaneigenst.

Zaterdag was de dag van ‘veel beeld, gene klank’. Voor Husband dan. Want hij was nu eenmaal de enige in de buurt. Den duts…
Ik trok me terug in huis voor allerlei klusjes, in de camper voor de Ikea-shizzle een plaats te geven en in mezelf…
Want dat is wat ik doe als het me allemaal teveel wordt.
Om dan enige tijd later alles uit te kotsen in een spraakwaterval, inclusief snot en tranen en op de rand van een inzinking te balanceren.
Dat ik dat al eens kan hebben. Waar ik mezelf tegen 1000 per uur verlies in plezier, fun en ‘no worrieeeeees, gasteeeeeen, alles komt goooooeeeee!!!!’, kan ik ook tegen 1000 per uur keihard met mijne smoel tegen een muur lopen. En ook al ben ik een mens dat alles gemakkelijk kan loslaten, sommige ballast geraak ik niet kwijt.
Dat die momenten niet altijd even netjes zijn. Ook letterlijk. ‘Cause I break hard…
En dat ik dat meer heb dan vroeger. Ouder worden, zeker?

Azo ziet ge, ook hier is het niet altijd unicorn glitter 😉

Bon, het resulteerde wel in een holderdebolder vertrek richting Kamperland aan het Veerse Meer met ‘Den Freddy’. Ook al was dat tot enkele uren ervoor een twijfelachtig iets geweest door Husband’s werk.
Binnen het uur flikkerden we alles wat we nodig hadden in de camper (dat zijn kleren en eten, de rest ligt daar altijd vertrekkensklaar in, want altijd voorbereid zijn op tripkes, zeg ik!) en stapten Husband, Chanel en ikzelf-met-dikke-bleitogen in onze lompe giant voor een mini-getaway.

Van zodra wij in de camper stappen is dat congé. Of het nu voor 1 nachtje is, een midweek of 2 weken vakantie, maakt niet uit, maar ’t is verlof. Binnen de 5 minuten zaten we dus in modus ‘leven op het ritme van de natuur’.
Dat er ook voor zorgde dat we bij aankomst compleet het uur uit het oog verloren, naar de zonsondergang en een eenzame windsurfer aan het meer gingen staren terwijl we pogingen ondernamen niet weg te waaien, en om pas tegen tien uur aan tafel te gaan.

En om daarna in een diepe slaap te vallen, zonder wekkers, maar wel met de wind die rond de camper waait en een ‘f*ck it all‘-gevoel.

weekoverzicht 140 - zat. - mrscurly.be

Voor de oplettende lezer: we zijn ondertussen overgeschakeld van kaka-bruine kussens naar fris blauw/grijze kussen in den Freddy 🙂

weekoverzicht 140 - zat. 4 - mrscurly.be

Zondag werden we wakker zoals we in slaap gevallen waren: op het ritme van de natuur. Iets na achten schoven we de gordijntjes open en konden we zon ipv grijs, grauw weer aanschouwen.

We deden wat ieder kamperend mens zou moeten doen: lui en lang wakker worden. Met Bialetti-koffie in ons bed (nie moeilijk, want we waren te lam om ons bed terug naar tafel te verbouwen) en het aankleden zo lang mogelijk uitstellen.

weekoverzicht 140 - zo. - mrscurly.be

Da krijgt ge dan als ge koffie voor mij maakt: een Hallelujah-achtig licht boven uw kop.

Uiteindelijk raakten we toch nog iet of wat aangekleed, deden een wandeling langs het meer met BigButt-Chanel, deden veel van ‘eikes!’ en ‘bweikes!’ bij het zien van al die kwallen, maar ook veel van *zucht* bij het horen van al dat niks en het zien van al die natuur.
En bij het eten van al diene crème.

weekoverzicht 140 - zo. 6 - mrscurly.be

weekoverzicht 140 - zo. 1 - mrscurly.be

’s Middags was het dan weer voor wandelen langs de jachthaven in Kamperland en op zoek gaan naar het stadje.
Dat ik niet heb gevonden.
Maar naar ’t schijnt heb ik dat gewoon twee keer al wandelend doorkruist zonder het zelf  te beseffen. Dat heb je dan met dorpjes die uit 10 huizen en 50 boten bestaan.
Ik deed nog van totten met een ezel (niet Husband) en dan was het alweer tijd om huiswaarts te keren.

weekoverzicht 140 - zo. 2 - mrscurly.be

Gezinsmascotte Bertha was ook mee #berthaontour Bertha is die pluche koe btw. Niet die vent, hond of ezel op de andere foto’s…

Maar niet zonder een tussenstop aan de Deltawerken. Die Husband nog nooit had gezien. Behalve vanuit zijne vlieger dan. Maar da telt nie.
Ik vind dat niet kunnen… alez, jong. De juf in mij kwam naar boven en ik sleepte Husband mee tot aan de oever van het water en waar hij een goed uitzicht had op die toestanden.
Dat dat nog steeds indruk op mij maakt. Toen, toen ik als 12-jarige daar op schoolreis naartoe ging, al, en nu, als 35-jarige ook nog steeds.

weekoverzicht 140 - zo. 4 - mrscurly.be

Stoere Husband met zijn bang hondje…

weekoverzicht 140 - zo. 5 - mrscurly.be

De tussenstop mocht niet al te lang duren, want voor de één of andere reden dacht Chanel dat die windmolens haar gingen oppikken en haar richting de ruimte gingen katapulteren of zoiets, want het beest stond overduidelijk vreselijke angsten uit.
Na veel getroost (en koekjes) installeerde zij haar terug op haar dekentje in de camper en Husband en ik in de cabine en reden we richting Leuven en huis.
Om veel te laat thuis te komen.
Met een zalige vermoeidheid van al die frisse buitenlucht en het vele aanlummelen.
Met een hart vol.
En terug hernieuwde energie en goesting.
Want soms heeft een mens niet meer nodig dan gewoon wat gewandel, wind en samen-zijn ♥

XO,

Anneke

Blogs van de voorbije week:

1 Reactie

  1. juni 11, 2019 / 5:53 pm

    Oh zalig zo’n camper! WIj zijn twee zomers terug (of was het vorige zomer?) naar Kamperland gereden om met ons tentje te kamperen. Super tof en rustig daar. Ideaal om te ontspannen zo aan’t meer 🙂 Jullie hond ziet er ook geweldig uit! Ondanks het snot en de tranen, toch een positieve afsluiter van de week. Fijn om te lezen!
    Irene onlangs geplaatst…Grote paniek. Mijn blog was kapot.My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: